Bir insan evliyken neden başka birinin bakışında kendini arar? Sadakat yalnızca bir başkasına dokunmamak mıdır, yoksa insanın kendi içindeki boşluklarla yüzleşebilme cesareti midir?Evlilik, iki insanın yalnızca aynı hayatı paylaşmaya değil, birbirlerinin değişen hâllerine de tanıklık etmeye söz verdiği bir birlikteliktir. Ancak bazı insanlar için bu birliktelik, zamanla bir aidiyet duygusundan çok alışılmış bir güven alanına dönüşür. Evde kendisini bekleyen bir eş, paylaşılan bir geçmiş, birlikte kurulmuş bir düzen vardır. Buna rağmen kişi, bütün bunların dışında başka bir heyecanın, başka bir ilginin, hatta başka bir hayat ihtimalinin peşine düşebilir. Peki, insan sahip olduğu bir ilişkiye rağmen neden başka ihtimallerin kapısını aralamak ister? Bu sorunun cevabını yalnızca sevgisizlikte, cinsel doyumsuzlukta ya da evlilikte yaşanan sorunlarda aramak, insan psikolojisinin karmaşıklığını göz ardı etmek olur. Çünkü bazen mesele evlilikte neyin eksik olduğu değil, kişinin kendi içinde neyi tamamlayamadığıdır. İnsan, hayatının farklı dönemlerinde kendisini yeniden tanımlama ihtiyacı hissedebilir. Gençliğinde olmak istediği kişiyle yıllar sonra dönüştüğü insan arasındaki mesafe büyüdükçe, geçmişte bıraktığı ihtimalleri sorgulamaya başlayabilir. Özellikle uzun süreli ilişkilerde birey, eş, anne, baba, çalışan ya da sorumluluk sahibi yetişkin gibi kimliklerin içerisinde kendi bireyselliğini geri plana attığını hissedebilir. Tam da bu noktada karşısına çıkan yeni bir insan, yalnızca romantik bir ilgi nesnesi olmaktan çıkar. Kişinin unutulduğunu düşündüğü çekiciliğini, canlılığını, gençliğini ya da değerli olma hissini yeniden hatırlatan bir aynaya dönüşebilir.
Seda Karaağaç
Sanat