EĞİTİM

Okuyoruz çünkü sınav var, kursa gidiyoruz çünkü sertifika lazım, eğitim alıyoruz çünkü kurum istiyor. Peki zorunluluk ortadan kalkınca öğrenme neden bu kadar kolay hayatımızdan çıkıyor?Türkiye’nin önemli sosyolojik sorunlarından birinin yeterince konuşulmadığını düşünüyorum: Biz öğrenmeyi hayatın doğal bir parçası hâline getiremedik.Okuyoruz çünkü sınav var. Kursa gidiyoruz çünkü sertifika lazım. İngilizce öğreniyoruz çünkü işe gireceğiz. Yeni bir program öğreniyoruz çünkü kurum istiyor. Öğretmen eğitimine katılıyoruz çünkü yönetim planlamış. Bir konuda araştırma yapıyoruz çünkü ertesi gün sunum var.İhtiyaç ortadan kalktığında ise çoğu zaman öğrenmeyle kurduğumuz ilişki de ortadan kalkıyor.Bunu “Türk insanı öğrenmeyi sevmiyor” diye kestirip atmak kolay. Ama hem bilimsel olarak zayıf hem de toplumu suçlayarak meseleyi açıklamış oluyoruz. Daha doğru ve daha rahatsız edici cümle şu:Türkiye, öğrenmeyi ihtiyaç anında kullanılan bir araç olmaktan çıkarıp insanın yaşam biçimine dönüştüren güçlü bir öğrenme kültürü oluşturamadı.

Fen bilimleri ve okumada OECD ortalamasını geçtik, matematikte yakaladık. Bu gerçek bir başarı. Fakat aynı rapor, sosyoekonomik makasın bazı alanlarda açıldığını da söylüyor. PISA 2025’in Türkiye’ye asıl mesajı belki de tam burada başlıyor.“Bir eğitim sisteminin başarısını yalnızca ortalama puanı değil, en dezavantajlı çocuğunu bulunduğu yerden ne kadar ileri taşıdığı gösterir.”PISA 2025 sonuçları açıklandı ve Türkiye açısından uzun zamandır görmediğimiz kadar güçlü bir tablo ortaya çıktı. Fen bilimlerinde 494, okumada 472, matematikte 462 puan aldık. Fen ve okumada OECD ortalamasının üzerindeyiz; matematikte ise OECD ortalamasına çok yakınız.Bu sonucu küçümsemek haksızlık olur. Türkiye, 2022’ye göre üç alanda da puanını yükseltti ve son on yıllık eğilimde OECD içindeki en dikkat çekici iyileşme hikâyelerinden birini yazdı. Ancak eğitim verilerinin kötü bir huyu vardır: Manşeti alkışlarken dipnotu okumazsanız, gerçeğin yarısını kaçırırsınız.PISA 2025’in dipnotu şu: Türkiye’nin ortalaması yükselirken bu ilerleme bütün çocuklara aynı ölçüde dağılmıyor. Özellikle sosyoekonomik avantajlı ve dezavantajlı öğrenciler arasındaki fark bazı alanlarda büyüyor. Yani önümüzde artık yalnızca bir “başarı” meselesi değil, doğrudan bir “eğitim adaleti” meselesi var.

Binlerce adayın ter döktüğü 2026 Kamu Personel Seçme Sınavı’nın (KPSS Lisans) Genel Yetenek-Genel Kültür oturumu bugün tamamlandı. Sınıflardan çıkan adaylar, sınavın stresini ve zorlu soruların yarattığı şoku atlatmak için her yıl olduğu gibi bu yıl da soluğu sosyal medyada aldı. X (Twitter) platformunda kısa sürede gündem olan sınavzedeler, paylaştıkları esprili ve ince mizah içeren gönderilerle güldürmeyi başardı.

Ebeveynlik, çocuğun önündeki bütün taşları toplamak değildir. Asıl mesele, ayağı taşa takıldığında yeniden kalkabilecek gücü ona verebilmektir. Bu yüzden kendimize şu soruyu sormalıyız:Çocuğumuzu hayata mı hazırlıyoruz, yoksa hayattan mı koruyoruz?

Türk Eğitim Vakfı'nın (TEV) Ankara, İzmir ve Trabzon'da beş yükseköğrenim kız öğrenci yurdu bulunuyor. TEV, tam 59 yıldır eğitimde fırsat eşitliğini destekleyen çalışmaları kapsamında, burs programlarının yanı sıra yükseköğrenim kız öğrenci yurtlarıyla da gençlerin eğitim yolculuğuna katkı sağlıyor.TEV 2026-2027 eğitim öğretim yılı yurt kayıt süreci başladı. Peki TEV yurtları nerede, nasıl kayıt olunur?