Köpek Haberleri

Dünyayı gezmek, yeni kültürler keşfetmek ve egzotik coğrafyalarda unutulmaz anılar biriktirmek pek çoğumuzun en büyük hayalleri arasında. Fakat sosyal medyada gördüğümüz o kusursuz karelerin arkasında çoğu zaman beklenmedik sürprizler ve kaotik anlar yaşanıyor. Vahşi doğayla temas kurarken veya bilmediğiniz bir coğrafyada yolunuzu bulmaya çalışırken işler her an kontrolden çıkabiliyor. Seyahat etmenin büyüleyici tarafı kadar, insanı aniden adrenalin dolu durumlarla karşı karşıya bırakan bu bilinmezlik hali de maceranın ayrılmaz bir parçası.Bir kadın, Güneydoğu Asya ve Bali gezileri sırasında köpek balıklarıyla yüzmekten dev pitonlarla burun buruna gelmeye, fil ve maymun sürprizlerinden balta girmemiş ormanda kaybolmaya kadar yaşadığı tehlikeli ve komik anları paylaştı. 'Hayattaki en büyük hayalin dünyayı gezmektir ama o sırada başına gelenler' notuyla paylaştığı video izleyenleri güldürdü.Kaynak

İLK VİZEN KAÇ ?arkadaşının vize notunun düşüklüğünü öğrenip ona göre gaza gelmek amacıyla söylenir..HACIM NAMAZA MI BAŞLASAK?normal zamanlarda dünyanın aşkından ahiret hayatını unutan pek çok öğrencinin , sınav zamanı kasılmalardan kurtulmak amacıyla Allaha yakınlaşma cümlesi :) uzar o namaz ..kaza namazları falan kılınır...belki gaza gelinip tövbe de edilir...ama sınavlar bitene kadar :))BEN ŞİMDİ YATICAM , SİZ YATARKEN KALDIRIN BENİ.ders çalışmaya gönlü olmayan öğrenci türünün kendini ve etrafındakileri ileriye odaklamak amacıyla söylediği söz..zira o saatte mümkün değil kaldıramazsınız..BİR ÇAY KOY DA İÇELİM BE OLUM.doğru düzgün olmasa da bir saat çalışma sonucunda evin uyanığının çay yapmasını iyi bilen şahsa yönlendirdiği rica görünümlü emir kipli cümle.BU ADAM GEÇEN SENE NE SORMUŞkonuların yoğunluğu ve zamanında aynı oranda kısıtlı olması sonucu çalışmayı sevmeyen öğrenci türünün evde varsa dersi geçen sene almış , ya geçen sene dersi alanlardan soruları öğrenmiş kişiye yönlendirdiği soru.KESİN BURDAN ÇIKAR6.hissi yüksek öğrenci türünün söylediği cümle..garanti çıkmaz ordan :)ÇALIŞ ÇALIŞ NEREYE KADAR ( kalem fırlatılır bu sırada)sanki sabah akşam ders çalışıyormuş havası oluşturmaya çalışan , gösterişe meraklı fakat engellere karşı zaafı olan öğrenci türünün favori cümlesi...

Bazı insanlar hala hayvanların aptal varlıklar olduğuna inanıyor. Fakat bu galeri hayvanların da tıpkı bizim gibi sevgi ve şefkat duyguları olduğunu ispat eder nitelikte. Bu fotoğraflar sadece sevimlilikle sınırlı değil, olayın özünde fotoğrafta gördüğünüzden daha fazlası var. Neden bu hayvanlar dostluk kuruyor? Aslanlar, köpekler, filler, hatta vahşi hayvanlar. Bu soru; hayvanların kendi türlerinin dışında bazı sosyal ilişkiler kurma isteğiyle cevaplanabilir. Tıpkı bizim gibi. Yani onlar bizden çok uzakta değiller, bizden daha az duygusal ya da daha az yardımsever olduklarını söyleyemeyiz. Bazı hayvanlara kendi ebeveynleri bile bakmazken, başka türden bir hayvanın onlara annelik etmesi başka neyle açıklanabilir? Hangi sebeple olursa olsun, bu olağandışı dostluklar hayvanların birçoğumuzun düşündüğünün aksine, ne kadar duygusal olduklarının kanıtıdır. Belki de bu arkadaşlıklar o kadar da olağandışı değildir.

Sanatçı ve yaratıcı yönetmen Brock Davis, gündelik nesneleri kullanarak oluşturduğu illüstrasyon benzeri çalışmalarının fotoğraflarını instagram hesabı üzerinden yayınlıyor ve takipçi sayısı 110.000'i aşmış durumda. Brock Davis'in ilgilendiği sanat dalları grafik tasarım ve illüstrasyondan, ağır çekim animasyon ve fotoğrafçılığa kadar uzanıyor. İşte süper yaratıcı çalışmalarından 25 örnek...

Pitbull Davi için kesinlikle öyle görünüyordu. O sırf cinsi pitbull olduğu için dövüştürülen talihsiz bir köpekti. Ölümcül bir yara alınca da ormana terkedildi. Wilson Coutinho Martins onu bulduğunda sadece 12 kiloydu. Ve çok ama çok kötü durumdaydı. Uyarı: Aşağıda göreceğiniz bazı fotoğraflar rahatsız edici olabileceği için link olarak verdik. Kalbiniz dayanmayabilir.

-Kendin gidebilirsin değil mi? -Giderim Ulan 3 dakikalık bir mesafe amcamla bizim evimiz. Nedir yani? Ha; köy, karanlık, köpek, çakal mevzuları birleşince biraz ürkütücü olabilir o kısa yolculuk ama ne kadar ürksem de ‘Kendin gidebilirsin değil mi?’ sorusuna ‘Gidemem’ cevabını vermem. Vermedim de. Yola çıktığım gibi de yokuş aşağı koştum. Eve 1 dakikaya vardım. Keyifli bir yolculuktu. Eve gittiğimde dedemle babaanem uyumuştu. Sobanın sıcaklığından uzun zaman önce uyuduklarını anlayabiliyordum. Benim için sobaya bıraktıkları tuğulayı alıp geçtim odama. Sıcak tuğulayı soğuk yatağımın dibine koydum. Sonra balkondan bir ses duydum… Bildiğiniz apartman balkonu değil ama. Köy evlerini bilen bilir. Tek katlıdır ve zemindedir. Merdivenle falan çıkılmaz yani. Girişinde de büyükçe bir balkon vardır. İşte yemek falan orada yenir güzel günlerde. Oturulur, okey oynanır falan. Yazlık balkonu gibi bir nevi. Benim odam da o balkonun çaprazında hemen. Yani pencereden kafamı çıkardığımda balkon sağımda kalıyor. Yakın işte özetle. Duyduğum sesten anladığım, birinin balkonı girip, sandalyeyi çekip oturduğuydu. Üstüne çakmak sesi ve nefes üfleme sesi. Bariz annem ya da babamdı. Ama asıl soru niye tek gelmişlerdi? Hadi madem geleceklerdi, neden benle birlikte gelmediler? Pencereye çıkıp bakmadım, nasılsa birazdan eve girecekti her kimse. On dakika geçmesine rağmen yerinden kalkmamıştı. Varlığını hissediyordum. Nefes sesleri, sandalye gıcırdaması… Oradaydı hala eminim. İnceden korkmaya başladım. Çünkü düşündüm ki annem ya da babam olsa mutlaka bir ses verirdi. Benim yeni geldiğimi biliyorlardı sonuçta. Bizimkiler değildi. Ulan kimdi o zaman? Bakmaya korkuyordum çünkü kuzenim benzer bir hikaye anlatmıştı. Kuzenimin annesi, bir gün evde yalnızken kapı çalmış. O da korkup açmamış ama kapı ısrarla çalıyormuş. Daha beter korkup odasına gitmiş. Sonra kapıyı çalanın içeri girdiğini duymuş. Odasında yatağın altına girip titreyerek beklemeye başlamış. Camlı kapıdan birinin siletini görmüş. Ne yapacağını bilemeden bir anda bayılmış. Uyandığında etrafına bakınmış ama içeri birinin girdiğine dair herhangi bir iz görmemiş. Kapı da bıraktığı gibi kitliymiş. Doktora gitmiş ve anlatmış durumu. Doktor da demiş ki, ‘Eğer sen o kapıyı açsaydın boşluğa bakacaktın ama birini gördüğünü sanacaktın. Ve Onu görür görmez de delirecektin. İyi ki bakmamışsın’ Bir de bu hikaye aklıma gelince iyice korktum. Ama bir yandan da bakıp rahatlamak istiyordum. Bir şey olmadığını görecektim ve rahatlayacakım… Yemedi tabi. Mahalleden birinin gelip de öyle oturma gibi bir ihtimali de yoktu. Yani ya doğaüstü bir şey vardı ya da ben deliriyorum. Kalktım yataktan. Dedemin odasına nasıl gittim inanın hatırlamıyorum. Uyandırdım dedemi. O da korktu bir anda öyle dürterek uyandırınca. Dürtmemin nedeni kulağının iyi duymaması gerçi ama bir de öyle olağan dışı durum olunca daha hırslı dürttüm muhtemelen. -Ne oldu? -Dışarıda biri var! -Kim var? Soruya gel… ‘Kim var’ Hem Laz’lığına hem yaşlılığına hem de yeni uyanmışlığına verdim. O anda o sorunun manasızlığını tartışacak durumda değildim. -Bilmiyorum dede. Biri sigara içiyor! -Kimin sigarasını? Cevap veremedim tahmin ettiğiniz gibi. Ama bu cevapla korkum geçti biraz. Sonra gitti kapının önüne. Ben de arkasından gittim. Kapıyı açtığında tahmin ettiğim ve görmek istediğim şeyi gördüm: 3 tane boş sandalye. Kapıyı çekip salona geçtik. Dedem bir sigara yakıp iskambil kağıtlarını aldı eline. Bana kestirip fal açtı. Normal şartlarda çıkmayan falı, üçer üçer açtığı kağıdı teker teker açarak çıkarttı. O odasına gitti, ben de odama gittim. Yatağa girdiğimde tuğla soğumuştu ama yatağı ısıtmıştı. Gece olanları düşünürken, balkondan bir ses daha duydum. Yere düşen çakmağın sesini nerede olsa tanırım. Bu o sesti…. Dedemle çakmağın sahibi hakkında tartışmaya girecek gücüm yoktu. Uyudum. Prezantabl bir insanım. Sol kulağım delik. Küpem var. Vücudumda 4 tane dövme var. Dövmeyi severim. Kim sevmez ki? Tüm Yazıları