Ağaçların Altında Bir Mucize: Ormanya'nın Rekor Gecesi
'Hayat geçip gidiyor, Salvatore. Terk ettiğin bu yere dönme. Geride bakma. Dönme ve geri bakma.' — Alfredo, Cinema Paradiso (1988, Giuseppe Tornatore)Bir yaz akşamının üzerine düşen o ilk karanlık parçası vardır — gündüzün yorgunluğunu omuzlarından atan, insanı aniden çocukluğunun ortasına bırakan türden bir alacakaranlık. Gökyüzü henüz kararıp bütünüyle geceye teslim olmadan, ağaçların tepelerinde biriken o sarımtırak, pembemsi, turuncu belirsizliğin tam ortasında kalmak gibi bir şeydir bu: ne tamamen geride bırakılmış bir güne ait olmak, ne de yeni bir sayfanın ilk satırına dokunmuş olmak. Tam o eşikte, zamanın ikiye katlandığı o tuhaf anda, insanın içinde bir şeyler canlanır. Nereden geldiği bilinmez, hangi çocukluk yazından taşındığı hatırlanmaz; ama orada, göğsün bir yerinde, sıcacık ve canlı durur.