8 Temmuz 2014: Bir Futbol Ülkesi 18 Dakikada Çöktü, Geriye Gözyaşları Kaldı
Belo Horizonte, 8 Temmuz 2014. Saat henüz yirmi dokuzuncu dakikayı göstermeden, Mineirao'nun tribünlerinde öfke hakim. Gözyaşları da var, isyan da, şaşkınlık da. Beş gol, yirmi dokuz dakika.
Futbolun kendi anavatanında kendi diliyle konuşmayı unuttuğu, sahanın bir anda yabancı bir coğrafyaya dönüştüğü bir gece. Ama bu gecenin hikayesi o santra düdüğüyle başlamıyordu aslında; çok daha önce, şehirlerin caddelerinde, otobüs duraklarında, yakılan lastiklerde, polisle çatışılan gecelerde, en büyük yıldızın bir maç önceki sakatlık gözyaşlarıyla başlıyordu her şey.
Birkaç maç kullanmak için devlete duyulan öfke patladı.
2013 yazında, Brezilya sokakları toplu taşıma zamlarına karşı ayağa kalktı. Ama bu, sadece birkaç kuruşluk bilet meselesi değildi; yıllardır biriken bir baskının patlamasıydı. Devlet, stadyumlara on dört milyar dolara yakın para akıtırken, bu tutarın büyük çoğunluğu kamu kaynaklarından çıkıyordu. Maracana'nın restorasyonu tek başına yarım milyar dolara mal olmuş, futbola neredeyse hiç ilgi duyulmayan Manaus'a ise sadece birkaç maç için kullanılacak dev bir stadyum dikilmişti. Eğitimde, sağlıkta, ulaşımda daralan bütçeler karşısında beton ve çelikten yükselen bu anıtlar, halkın gözünde artık gurur değil, ihanet nişanesiydi.
Brezilya'da halk Dünya Kupası'na tepkiliydi, bu bile başlı başına durumun ciddiyetini gösteriyordu.
Sloganlardan biri her yerde yankılanıyordu: Não vai ter Copa: Kupa olmayacak. Öğretmenler millî takımın kamp yaptığı tesislere kadar girip protesto pankartları astılar. Evsizler hareketi, stadyum inşaatı için boşaltılan arazileri işgal etti. Sokaklarda polisle göstericiler karşı karşıya geldi, inşaat sahalarında işçiler hayatını kaybetti. Bir ülke, kendi evinde ağırlayacağı dünyaya 'buyurun' derken, bir yandan da kendi hükümetine 'hesap ver' diye bağırıyordu.
Yerlilerin tarihi eser statüsündeki evleri, müzeleri, açık hava alanları yıkılıp stadyum yapılmıştı. 2014'ün o dönem için en ünlü sözlerinden biriydi: Bu stadyumun ayağı benim mutfağıma dikilidi
Böyle mi olacaktı?
Saha içinde ise işler fena gitmezken büyük bir şok yaşandı. Bu şokun adı Neymar'dı.
7 puanla lider çıktılar, tek puan kaybı Meksika'yaydı. Son 16'da Şili'de zorlandılar ve ancak penaltılarla geçebildiler. Çeyrek finalde ise rakip Kolombiya'ydı. Kaderleri adeta kendi kıtalarının takımlarıyla yazılmıştı. Thiago Silva ve David Luiz ile 2-0 öne geçtiler, 79'da o kupaya damga vuran James Rodrigues'e engel olamadılar. 2-1 maç bitecekti ama tur geçmelerini gölgeleyen şey 87. dakikada yerde gözyaşlarıyla kıvranan Neymar'dı.
Neymar sakatlanmıştı. Dünya yıldızı, Brezilya'nın umutlarını bağladığı yeni 'süper güç' yarı final maçında yoktu. Rakip ise Almanya!
Brezilya maça "kafa" olarak gelmekte zorlanıyordu.
8 Temmuz 2014, rakip Almanya!
Kafilede düşünmeyi bile güçleştiren ağır bir duygusal yük vardı. Sahadaki futbolcuların da tribünleri dolduran on binlerin de zihni aynı boşluğa takılmıştı: Neymar yoktu.
Çeyrek finalde Kolombiyalı rakibinin sert müdahalesiyle yerde kıvranan, gözyaşları içinde sedyeyle sahadan ayrılan ülkenin en büyük yıldızı, yalnızca takımın değil turnuvanın da simge yüzüydü. Onun sakatlığı, Brezilya'da futbolun çok ötesine geçen ortak bir yas duygusuna dönüşmüştü.
Takım otobüsü stadyuma ulaştığında bu ruh hali çevreyi tamamen sarmıştı. Tribünlerin dışında da içerisi kadar hüzün vardı; dualar, gözyaşları ve umut birbirine karışıyordu. Teknik direktör Scolari, başında 'Força Neymar' yazılı beyaz şapkasıyla otobüsten indi. Birkaç dakika sonra takım kaptanı David Luiz, milli marşın stadyumu inleten ezgileri tamamlandığında takım fotoğrafında Neymar'ın 10 numaralı formasını tutarak poz verdi.
Ortaya çıkan görüntü son derece çarpıcıydı. Ancak dışarıdan bakanlar için bu tablo, doğal bir dayanışma anından çok, duyguların bilinçli biçimde büyütüldüğü bir sahneyi andırıyordu. Acı gerçekti; fakat sahneleniş biçimi, yas ile gösteri arasındaki çizginin fazlasıyla belirsizleştiği hissini uyandırıyordu.
Brezilya maçta rakibinden çok Neymar'ın boşluğuyla uğraşacaktı.
Brezilya futbol tarihinin paramparça edilişini izledik, hem de Brezilya'da!
Neymar'ın yokluğunda yarı finale çıkan Brezilya, Almanya karşısında ilk darbeyi henüz maçın başında Thomas Müller'in ayağından aldı. Ardından sahneye çıkan Miroslav Klose, yalnızca farkı ikiye çıkarmadı; attığı golle Dünya Kupası tarihinin en golcü futbolcusu unvanını da Brezilya efsanesi Ronaldo'nun elinden aldı. O an, ev sahibi için gecenin yalnızca başlangıcıydı.
Sonrası futbol tarihine bir karşılaşma olarak değil, bir çöküş hikâyesi olarak geçti. Toni Kroos peş peşe iki kez ağları sarsarken Sami Khedira da tabloya kendi imzasını attı. Henüz 29. dakika gösterildiğinde skor tabelasında 5-0 yazıyordu. Tribünlerdeki sessizlik, sahadaki çaresizlikle yarışıyor; milyonlarca Brezilyalı, gözlerinin önünde dağılan bir rüyayı izliyordu.
İkinci yarıda André Schürrle'nin iki golüyle fark yediye ulaştı. Bir süre sonra tribünlerden yükselen 'ole' sesleri artık Brezilya'nın değil, Alman futbolcuların her pasına eşlik ediyordu. Bu, yalnızca bir takımın mağlubiyeti değil; futbolu kimliğinin ayrılmaz parçası haline getirmiş bir ülkenin gururunun paramparça oluşuydu. Oscar'ın uzatma dakikalarında kaydettiği gol skoru 7-1'e getirdi. Ancak tabeladaki o tek rakam, ne yarayı hafifletti ne de tarihe düşülen en ağır notu değiştirebildi.
Brezilya'da o yaz, ağır yenilgiler, ağır kayıplar ve halkın yitirdiği gelecek umuduyla kapandı.
Brezilya, turnuvayı üçüncülük maçında Hollanda'ya bir kez daha ağır bir yenilgiyle kapatıp dördüncü sırada tamamladı. Ama geriye kalan, bir skor tablosundan çok daha fazlasıydı: Stadyumların betonunda donmuş bir hesaplaşma, tribünlerin ıslıklarında saklı bir yıkım. Brezilya o yaz, kendi kupasına hem ev sahipliği yaptı hem de küstü.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
Yorum Yazın