Yeni Araştırma, Narsist Annelerin Çocuklarını Nasıl Etkilediklerini Ortaya Çıkardı
Narsistlik, bir tür psikiyatrik rahatsızlıktır. Narsist kişiler benmerkezci bireylerdir ve kendilerini dünyanın merkezinde görürler. Dolayısıyla diğer insanların ne düşündüğü, ne durumda olduğu onlar için önemli değildir. Üstelik narsistler anne baba olduklarında da bu durum değişmez.
Peki narsist bir ebeveynle büyüyenlerde nasıl bir karakter oluşur?
Frontiers in Psychology'de yeni bir araştırma yayınlandı. Bu araştırma, narsist ebeveynlerin özellikle kız çocuklarının erken yetişkinlik döneminde 'duygularını nasıl işleyeceklerini öğrenme sürecini' olumsuz etkileyebileceğini gösteriyor.
Öncelikle netleştirelim: Narsisizm nedir?
Narsisizm, aşırı bir özgüven duygusuyla sürekli bir hayranlık ihtiyacının birleşiminden doğar. Narsistik kişilik özellikleri yüksek olan kişiler, başkalarının duygularını kendi kişisel isteklerinin gerisinde tutma eğilimindedir. Çevrelerindeki insanlarla empati kurma becerisi genellikle narsist kişilerde yoktur.
Narsist kişiler, aynı zamanda çıkarcıdır, kibirlidir, sadece kendilerini severler, eleştiriye kapalıdırlar. Hata yaptıklarını hiçbir zaman düşünmedikleri için özür dilemezler. Onlar için sadece 'övgü' ve 'iltifat' kabul etmek vardır.
Yakın ilişkilerinde narsist kişiler 'mükemmel' gözükür. Etrafı tarafından sevilir, başarılıdır, sürekli övgü alır. Fakat sevgiyi sürekli olarak manipülatif davranışlar ile almaya çalışır. Örneğin başarılı olduklarında kendileri en zoru başarmıştır. Başarısız olduklarında ise illaki bir şeyler ters gitmiştir.
Bu da aile içinde olumsuz sonuçlar doğurabilir...
Narsist bir ebeveyn, çocuklarını yalnızca kendisinin bir uzantısı olarak görür.
Genellikle çocuklarına samimi duygusal destek sunmakta veya çocuğun bağımsız düşünce ve duygularını onaylamakta zorlanırlar. Bu tür bir ortamda büyüyen çocuklar, sert eleştirilerden kaçınmak için sık sık kendi duygularını bastırmayı öğrenirler. Dış görünüşü korumak, gerçek duygusal acıyı gidermekten daha önemli olduğunu erken yaşlarda öğrenebilirler.
Frontiers in Psychology dergisinde yayınlanan araştırmada, aile dinamiklerinin gelişimsel sonuçları nasıl etkilediği incelendi. Suudi Arabistan’daki Kral Faysal Üniversitesi’nden Entesar Alnashmi ve Hanem M. Alboray, bir öğrencinin büyüdüğü ortamın, o öğrencinin mevcut duygusal başa çıkma becerileriyle arasında bir ilişki olup olmadığını araştırdı.
Araştırmacılar, on sekiz ile yirmi dört yaşları arasındaki 416 kadın lisans öğrencisini çalışmaya dahil etti. Araştırma ekibi, hem elektronik hem de kağıt anketler kullanarak üç aylık bir süre boyunca veri topladı. Katılımcılar, aile yaşamları hakkında dürüst yanıtlar vermelerini teşvik etmek amacıyla anketleri isimsiz olarak doldurdu.
Aile dinamiklerini ölçmek amacıyla araştırmacılar, Narsistik Anne Ölçeği’ni geliştirdiler. Bu araç, öğrencilerden annelerini dokuz farklı davranış boyutuna göre derecelendirmelerini istedi.
Bu kategoriler arasında şu duygular yer aldı:
Baskınlık
Kibir
Üstünlük duygusu
Heyecanlanma eğilimi
Hak iddia etme duygusu
Öğrenciler, söz konusu davranışların annelerinde ara sıra mı yoksa sürekli mi görüldüğüne göre ifadeleri derecelendirdiler.
Araştırmacılar ayrıca öğrencilerin iç dünyalarını değerlendirmek için bir Duygusal Denge Ölçeği geliştirdiler. Bu anket, hem kişisel hem de sosyal duygusal düzenleme yeteneklerini ölçtü. Öğrencilere, düşünceleri ve inançları arasındaki tutarlılığı ifade eden bilişsel uyumları hakkında sorular soruldu. Araç ayrıca, katılımcıların stresli anlarda çelişkili duyguları ne kadar iyi yönettiklerini de değerlendirdi.
Araştırma sonucunda, anne narsisizmi düzeyinin yüksek olduğunu bildiren öğrenciler, duygusal denge açısından daha düşük puanlar aldı.
Yani, algılanan anne narsisizmi ile kızların duygusal dengesi arasında negatif bir korelasyon olduğu ortaya çıktı. Anne narsisizmi düzeyinin yüksek olduğunu bildiren öğrenciler duygusal denge açısından daha düşük puanlar alırken, anne narsisizmi düzeyinin düşük olduğunu bildirenler daha yüksek puanlar aldı.
Araştırmacılar, hangi anne özelliklerinin duygusal sıkıntının en güçlü göstergeleri olduğunu belirlemek için verileri daha ayrıntılı bir şekilde incelediler. Bir annenin hoşgörüsüzlüğünün, kızının duygusal dengesizliğinin en güçlü belirleyicisi olduğunu ortaya çıkardılar. Annenin sömürücü davranışları ise ikinci en güçlü belirleyici faktördü.
Narsist ailelerde büyüyen çocuklar, ev ortamında hayatta kalabilmek için uyumsuz savunma mekanizmaları geliştirebilirler. Bazı psikologlar, bu çocuklara sağlıklı sınırlar koymayı hiçbir zaman öğretilmediğini öne sürmektedir. Bu çocuklar, temel kabul görmek ve çatışmalardan kaçınmak için ebeveynlerinin ihtiyaçlarını önceliklendirerek büyürler. Yetişkinlikte ise bu çocukluk dönemindeki şartlanma, kendi ihtiyaçlarını ifade edememe veya olumsuz duyguları etkili bir şekilde işleyememe şeklinde kendini gösterir.
Narsistliğin temelinde, güvensizlik duygusu var.
Narsistik kişilik bozukluğu olanlar genellikle çocukluk dönemlerinde sevgisizlik ve değersizlik duygularını yoğun bir şekilde yaşamıştır. Narsist kişiler, her ne kadar aşırı özgüvenli görünse de bu aşırı özgüvenin temelinde güvensizlik duygusu vardır.
Preston Ni, “Pek çok narsist küçük, basit olaylara hemen üzülür, derinlerde acı çekmek istemese bile kendini 'çirkin ördek yavrusu' gibi hisseder” diyor. Bu tip insanlar bazı dönemlerde sevgisini abartırken, bazen de sevdiğini söylediği insanı deyim yerindeyse yerin dibine sokabilir.
İkili ilişkilerde sevgi doluyken zaman içinde acımasız ve kibirli bir insana dönüşebilir.
Sonuç olarak, evde destekleyici ve empatik bir ortam sağlamak, çocuklara yetişkin hayatının stresleriyle başa çıkma konusunda daha iyi bir şans veriyor.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
Bayramda Trafik Oluşmasına Neden Olan Asıl Sebep: El Farol Bar Problemi
Dünyanın En Uzun "Boynuna" Sahipler: Kayan Kabilesi'nin Zürafa Kadınları
Yorum Yazın