Bu içerik Onedio üyesi kullanıcı tarafından üretilmiş, Onedio editör ekibi tarafından müdahale edilmemiştir. Siz de Onedio’da dilediğiniz şekilde içerik üretebilirsiniz.

Pınar Demirel: 'Değişim'i ile ilham veren, takip edilesi bir kadın!

-

İlk Şarkılar'ın ilk solisti

Müzik kariyerine ilk adımını 17 yaşında atan Pınar Demirel, Berlin'deki Hochschule der Künste'de müzik öğrenime başladı. Bu süreç içerisinde Fazıl Say ile tanıştı ve henüz 19 yaşındayken Say'ın 'İlk Şarkılar'ında solistlik yaptı. İlk Şarkılar ile Almanya'nın çeşitli şehirlerinde Fazıl Say ile turnelere çıktı. İlk Şarkılar'ı Fazıl Say, günümüzde Serenad Bağcan ile icra etmekte.

Sanata olan ilgisi artarak devam etti

21 yaşında ise Orientation isim grupta solistlik icra etti. Orientation, Berlin'de hayata geçen, Almanya'nın en yetenekli müzisyenlerinden oluşan bir müzik grubuydu. Aynı süreç içerisinde birçok müzikalde sahne aldı. Hatta sanatla o kadar ilgiliydi ki tiyatrolarda dahi kendisine yer buldu.

Onlarca ustayla birlikte çalışma şansını yakaladı

Pınar Demirel, kariyerinin ilk yıllarından itibaren birçok ustayla aynı projelerde yer aldı. Bunlardan bazıları Lito Tabora, Michael Cliffton, Loomis Green, Michael Cliffton, Rainer Oleak,  Meray Ülgen, Miriam Goldschmidt, Metin Tekin, Mehmet Esen, Kerim Avşar ve Selçuk Sazak...

90'ların sonuna doğru Almanya'da Yılın Sanatçısı Ödülü'ne layık görüldü

Almanya'da düzenlenen ve dünya çapında farklı kültürlere hitap eden sanatçıların ayrı kategorilerde aday gösterildiği bir yarışmada 'Yılın Sanatçısı Ödülü'ne uygun görüldü. 1997 senesinde gerçekleşen bu etkinlik, Berlin'in ünlü sanat mekanı Chamaeleon Tiyatrosu tarafından organize edilmişti.

İkizlerini dünya getirdikten sonra prodüksiyon sektörüne atıldı

Pınar Demirel, müzik kariyerine 1998 yılında kurumsal alanlarda devam etmeyi tercih etti. Demirel, bu çalışmaların kendi sanatının bir parçası olduğunu düşünüyor. Gerek yarattığı besteler, gerekse sesiyle birçok film ve reklam müziklerinde yer aldı. 2002'de anne olma deneyimini tadan sanatçı, ikizlerinin doğumuyla birlikte Puppet Master ismindeki bir prodüksiyon stüdyosuna ortak oldu ve sanat hayatına sahne arkasında kalarak devam etmeyi tercih etti.

"Gitmeseydin ya" isimli şarkısının çalışmaları bundan tam bir sene önce başladı

Demirel, 2014 senesinde tekrar müzik çalışmalarına başlamaya karar verdi. 2017 Eylül ayında yayınlanan bu şarkının yapım sürecinde emeği geçen isimler ise şu şekilde:

Düzenleme: Şentürk Öztaş
Mix & Mastering: Barış Mert Peker
Tonmaister: Ahmet Uçak
Bas Gitar: Şentürk Öztaş
Tuşlu Çalgılar: Miraç Çelenk
Elektro Gitar: Onur Yanık
Klasik Gitar: Caner Güneysu
Davul: Okan Duman
Geri Vokal: Fatih Ertür

Değişim: Pınar Demirel’in kendi ifadesiyle değişim hikayesi

Değişim: Pınar Demirel’in kendi ifadesiyle değişim hikayesi

Her insanın bir hikayesi vardır. Kiminin inişli çıkışlı, kiminin düzenli... Kimi baştan bilir ne istediğini, kimi hep arayış ve sorgulama peşinde. Ben sonuncu kategoriye aitim. Bu, benim hikayem.

Adım Pınar Demirel, 42 yaşında, iki çocuk annesi ve müzisyenim. 2013’te yıllar sonra ilk kez tekrar İstanbul’a geldim. Piyasaya bakmak, neler yapılabilir diye araştırmak amaçlı, iki haftalık bir ön teftiş. 2014’e kadar düşündüm ve küçük giriş katı bir daire tuttum. Bu süre çocuklarımdan ayrı geçti. Onlar Antalya’da, ben İstanbul’da… İnsanlarla görüşmeye başladım. Şehirde dolanıp durdum. İstanbul’dan ayrı olduğum süre boyunca kim neler yapmış, nasıl değişimler olmuş görmek istiyordum. Evin sessizliği üzerime geliyor, beynimdeki sesler kaosu rahatsızlık veriyordu.

…ve herkes konuşuyordu. Akıl vermek çok kolay, peki ya harekete geçmek? Bana sunulan projelerle kendimi yüzde yüz özdeşleştiremedim. Sevgili Melih Günel bana yazdığı güzel sözleri vermişti. O sözler şimdiye kadar yaşadıklarıma adeta tercüme olmuştu ama onları besteleyemedim. Boştum… Ruhum yıllardır yaşadığım travmalarla bir limon gibi sıkılıp çöpe atılmış gibi hissediyordu kendini. Besteciler aramaya başladım. Para istediler ama para yok! Bir şeyler yapmak zorundaydım. Önümü göremiyordum. Karanlık bir kuyuya düşmüş gibi hissediyordum kendimi. Rutubetini ve soğuğunu iliklerime kadar hissettiğim bir kuyu. Sadece nefesimin sesini duyuyordum. Kendimle konuşmaya başladım. Bir ara aklımı yitirdiğimi düşündüm. Bir yola çıkmıştım, geri dönüş yoktu. Çünkü Antalya’da gerçekten çok mutsuzdum. 2013’te organizatör Yılmaz Köse’yle tanışmıştım. O bana, abi oldu, omuz oldu, inişlerimin çıkışlarımın birebir şahidi oldu. O da çaresizdi. Ne yapacağımızı, yönümüzü bilmiyorduk. Tarzımız ve soundumuz hakkında belirsizlik yaşıyorduk. Yeni bir şey, ama ne? Ta ki bas gitarist Şentürk Öztaş’la beni tanıştırana kadar. İnanılmaz geniş bir bakış açısına sahip yenilikçi bir müzisyen. Arasan bulamazsın ya, o türden. O da bir proje arayışı içindeydi. Buluştuk, denedik… İlk başta Melih’in bir bestesi üzerinde çalıştık. Sonra ona yine Melih’in yazdığı ve benim çok ama çok sevdiğim bir sözü üzerinde çalıştığımı söyledim. Bir fikrim vardı, Şentürk’le göz attık. O an çok ama çok tuhaf bir şey yaşadık ikimiz. İnanılmaz bir sinerji oluştu ve ikimiz şaşkın ve mutluluktan kahkaha çığlıkları attık. “Gitmeseydin ya Şarap İçerdik” şarkısının temelini atmıştık. Şarkı son halini bulana kadar yaklaşık bir yıl geçti. Çok denedik. Bir yıl içinde çok kavgalar ettik, çok zorlandık ve kendimizi de çok fazla zorladık. Ama bittiğinde birbirimizi tanımış olduk. İçimdeki seslere tercüman olduğu için Şentürk’e minnetarım.

Yıllar önce bir Albatros belgeseli izlemiştim. Albatros’un o ilk uçuş denemesini hiç unutmayacağım. Albatros bir yamaçtadır. Kanatlarını açar ve dengeli bir şekilde yamaca doğru koşmaya başlar. Kanat açıklığı yaklaşık dört metredir ve doğanın en büyük kuşudur. Dengelidir. Kendini uçurumdan aşağıya bırakır. İlktir bu uçuşu, rüzgarı henüz bilmez, nasıl yakalayacağını. Güvenle bırakır kendini. Her şey saniyeler içinde değişir, gelişir. Albatros uçmak zorundadır, çünkü bu onun doğasıdır. En zoru ‘denge’ ise her şey… Albatros oldum ben de, bıraktım. Geçmişimi bıraktım. Korkularımı, kaygılarımı ve endişelerimi. Güvenmeye başladım. Güvenmek zorundaydım. “Bana güven!”, diyordu Şentürk hep. Uzun sürdü güvenebilmem ve kendimi ona bırakabilmem. Rüzgar oldu, taşıdı beni. Yeniden nefes aldım. Kalbim yeniden coşku ve heyecanla doldu.

“Her insanın bir hikâyesi var”, demiştim ya. Ben umudumu yitirdiğim, pes ettiğim, ağladığım o yalnız geceleri hiç unutmayacağım. Düştüğüm o kuyuyu, “Bir insan daha ne kadar düşebilir ki?”, diye sorguladığım, vücudumun her santimetrekaresinin ağrıdığı, paramparça olmuş o ruh halini, çaresizliğin nefesini nasıl unuturum ben. Ama soru, “O kuyuda kalıp ruhunun çürümesini beklemek mi, yoksa bir çıkış aramak mı?”

Zoru başarmak her zaman en güzelidir. Tecrübeyle sabit. Gurur duyarsın neticeyle. Ama sabırlı olmak zorundasın. Sabır en büyük duamdı. Sabrettikçe güçlendiğimi hissettim. Gücü hissettikçe, ışığı gördüm.

Kader çarkı dönüyor, karma yanıyor… Küllerimizden yeniden doğmanın vakti geldi. Bu benim değişimim! 23 Eylül 2017

Haberin Tamamı İçin:

Bu içerik Onedio üyesi kullanıcı tarafından üretilmiş, Onedio editör ekibi tarafından müdahale edilmemiştir. Siz de Onedio’da dilediğiniz şekilde içerik üretebilirsiniz.

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!
YORUMLAR İÇİN TIKLAYINIZ
Görüş Bildir