GÜNDEM

Nusret yeni bir tartışmalı adisyonla karşımızda. Bakalım siz ne düşüneceksiniz?

Sosyal medyada bir kullanıcının 2002 yıında Taksim'de çekilmiş bir video üzerinden yaptığı nostalji güzellemesi kullanıcıların travmatik deneyimleri ve hatıralarıyla bambaşka bir hal aldı. Paylaşıma 2002'yi özleyerek destek verenler de oldu.

Son günlerde özellikle Dubai veya İngiltere üzerinden aramalar yapan ve yabancı aksanla Türkçe konuşan kişiler, vatandaşları yüksek kar vaadiyle Forex piyasasına girmeye ikna etmeye çalışıyor. Eğer dolandırıcılara kanıp, verilen sahte reklama tıkladığınızda ise tüm paranızı kaybetme riski ile karşı karşıya kalıyorsunuz.

Geçen hafta baba-kız muhteşem bir mavi yolculuk yaptık. Babam 92 yaşında ve Ege’nin koylarının ona yeni bir yaşama sevinci kattığına şahit oldum. Dostlarım bilir. Her gün Instagram’da paylaşımlarda hoş bir hikâye anlatıyorum. Ama ne yazık ki bugünlerde, Instagram yasaklı olduğu için bu şansı yakalayamadım. Yakalasaydım, belki Ege’nin güzelliklerini sizinle ve bütün dünya ile paylaşma fırsatı bulurdum.Ben, Instagram’ın yasaklanmasını paylaşımlarım açısından sorun etmiyorum. Ancak dijital bir dünyadayız ve “yasaklar” üzerine, mavi yolculuk boyunca düşünme fırsatı buldum. İşte bunu paylaşma ihtiyacı hissettim.Yasaklar konusunda, temel kanaatim şudur: Uluslararası çapta kullanılan bir sosyal medya platformunu engellemek, günümüzün küresel iletişim çağında stratejik bir hatadır. Bu tür bir eylem, adeta modern bir iletişim rekabetinde en etkili araçtan kendini mahrum bırakmak gibidir. Dahası, böyle bir karar, ülkenin uluslararası saygınlığına ve güvenilirliğine ciddi zarar veriyor ve onu çağdaş dünyadan izole ediyor. Bu nedenle, bu tür kısıtlayıcı politikaların bir an önce gözden geçirilmesi ve düzeltilmesi, ülkenin çıkarları açısından büyük önem taşıyor.

Bir sabah uyanıp, pencereden dışarıya baktığınızda, mahalle aralarında koşuşturan, kuyruğunu sallayarak size doğru gelen bir köpek gördüğünüzde ne hissedersiniz? Ya da bir parkta çimenlerin üzerinde keyifle yuvarlanan bir kediyi? Bu sahneler, çoğumuz için gündelik yaşamın sevimli ve doğal bir parçasıdır. Küçükken sokakta gördüğüm her kediye, köpeğe selam verirdim. Onlar benim arkadaşlarımdı, sırdaşlarımdı.O zamanlar küçücük dünyamda bile onların benim kadar yaşama hakkı olduğuna inanırdım. Zaman geçti, büyüdüm, dünya daha karanlık bir yer oldu. Sokak hayvanları artık “problem” olarak görülüyor ve bu problemi “çözmek” için alınan kararlar ise merhametten yoksun, vicdanı unutturuyor. Vicdan... Aslında hepimizin içinde bir yerde, derinlerde saklı olan, fakat pek çoğumuzun sesini duymaktan korktuğu o his. Sokak hayvanlarına yapılan bu zulüm karşısında nasıl sessiz kalırız?