İçe Dönük Öğrencilere Okulun İlk Günü İçin Mektup
Sevgili içe dönük,Okulun ilk günü birçok ailede şenlik gibi yaşanıyor. Fotoğraflar, okulunu özleyenler, bir an önce arkadaşlarına, o muzip oyunlarına, o kalabalık teneffüslere kavuşmak isteyenler…Senin için ise durum biraz farklı olabilir. Tıpkı yıllar önce benim için olduğu gibi.Bir içe dönük olarak benim için okulun ilk günü hiç sevdiğim bir gün olamadı, birkaç sebeple:Birincisi, tatilden çıkmak, tek çocuk olarak odamda bol bol yalnız vakit geçirebildiğim, ihtiyacım olduğu kadar sessiz kalabildiğim bir ortamdan çıkmak demekti. Okulun kalabalığı, her yerde koşuşturan öğrenci ve öğretmenler, servisler, ilk gün telaşı, benim için çok fazla uyaran demekti.Okul başlı başına daima benim için yorucuydu ama en çok da ilk günleri sevmezdim. Sonuçta her şey rayına girip, rutine oturduktan sonra, ben yine kendi dengemi bulmayı başarırdım. Ama o ilk gün spot ışıkları herkes gibi benim de üstümdeydi. Daima aktif olmak, daima konuşmak, tanışmak, yeni sınıftan, yeni derslerden, yeni öğretmenlere bir sürü yeniliğe alışmak durumundaydım. Bütün bunlar benim için büyük bir yorgunluktu ve ilk gün benim için bir şenlik değil, geçip gitmesini sabırla, dişlerimi sıkarak beklediğim bir gündü. Eğer sen de böyle hissediyorsan, o zamanlar bilseydim bana yardımcı olacak birkaç tüyoyu seninle paylaşmak istiyorum:
