Ufuk Çizgisini Kaybeden Çocuklar: Beton Şehirlerin Sessiz Mağdurları
Bir çocuğun büyümesi için sadece bir eve değil, bir sokağa da ihtiyacı vardır.
Bugün şehirlerimizde çocuklara oda ayırıyoruz ama mahalle bırakmıyoruz.
Oyun odaları yapıyoruz ama oyun alanlarını yok ediyoruz.
Yüksek güvenlikli siteler inşa ediyoruz ama güven duygusunu üreten komşuluk ilişkilerini kaybediyoruz.
Ve belki de en önemlisi, çocuklarımızın gözlerinden ufuk çizgisini çalıyoruz.
Bir Zamanlar Sokak Diye Bir Öğretmen Vardı
Bir dönem çocukların en büyük öğretmeni okul değildi. Sokaktı. Mahalleydi.
Boş arsalar, kaldırımlar, apartman önleri, parklar ve köşe başlarıydı.
Çocuklar burada yalnızca oyun oynamıyordu.
Pazarlık etmeyi, arkadaşlık kurmayı, kavga etmeyi ve barışmayı,
risk almayı, düşmeyi, kalkmayı ve yeniden denemeyi öğreniyordu.
Betonlaşan Şehirler, Küçülen Çocukluklar
Son yıllarda şehirler büyüdü.
Ama çocukluk küçüldü.
Gökyüzüne yükselen binalar, genişleyen yollar ve çoğalan araçlar şehirleri yetişkinler için daha işlevsel hale getirdi belki.
Fakat çocuklar için daha yaşanabilir hale getirmedi.
Bugün birçok çocuk okul ile ev arasında mekik dokuyor.
Aradaki dünya ise çoğu zaman otomobillere ait.
Mahalleyi Kaybetmek, Aidiyeti Kaybetmektir
Mahalle sadece binaların yan yana dizilmesi değildir.
Mahalle, insanın kendisini bir yere ait hissetmesidir.
Eskiden çocukların onlarca teyzesi, amcası ve abisi vardı.
Bugün aynı apartmanda oturan insanlar birbirlerinin isimlerini bile bilmiyor.
Çocuklar fiziksel olarak kalabalıkların içinde büyüyor ama sosyal olarak yalnızlaşıyor.
Ekranlar Büyüdü, Ufuklar Küçüldü
Bugünün çocukları tarihte hiçbir kuşağın sahip olmadığı kadar çok ekrana sahip.
Ama belki de hiçbir kuşak bu kadar az manzara gördü.
Bir çocuğun dünyayı anlaması için uzaklara bakması gerekir.
Ufka bakması gerekir.
Gökyüzünü izlemesi gerekir.
Çünkü insan zihni sadece gördüğü kadar hayal kurabilir.
Ufuk Çizgisi Neden Bu Kadar Önemlidir?
Ufuk çizgisi sadece coğrafi bir kavram değildir.
Psikolojik bir kavramdır.
Umutla, merakla ve keşfetme isteğiyle ilgilidir.
Bir çocuk ufka baktığında zihni şu soruyu sorar:
“Acaba orada ne var?”
Bütün bilim, sanat ve keşif hikâyeleri bu soruyla başlar.
Çocuk Dostu Şehirler Mümkün
Sorun şehirlerin büyümesi değil.
Şehirlerin çocukları unutmasıdır.
Çocuk dostu şehirler; oyun alanlarının, güvenli sokakların,
mahalle kültürünün ve doğayla temasın korunduğu şehirlerdir.
Son Söz
Belki de bugün çocuklarımızın en büyük ihtiyacı daha fazla teknoloji değil.
Daha fazla kurs değil.
Daha fazla ekran değil.
Biraz daha gökyüzü.
Biraz daha sokak.
Biraz daha mahalle.
Ve yeniden görebilecekleri bir ufuk çizgisi.
Çünkü ufkunu kaybeden çocuklar sadece manzaralarını değil,
geleceğe bakma cesaretlerini de kaybetmeye başlarlar.
Bir toplumun geleceği, çocuklarının görebildiği ufuk kadar geniştir.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
