Kendi Başımızın Çaresine Bakmaktan Yorulmadık mı?
Geçenlerde içimi ısıtan ama bir o kadar da düşündüren bir haber okudum: İngiltere’de 26 kadın, yaşlandıkça birbirlerine destek olabilmek için tam on yıl uğraşıp kendi ortak yaşam alanlarını kurmuşlar. Ekrana bakarken hissettiğim şey sadece 'Ne güzel yapmışlar' diyen bir sosyolojik merak değildi. Bu haberin içimde bir yere bu kadar net çarpmasının çok taze, çok kişisel bir sebebi vardı.
Geçtiğimiz 19 Mayıs’ta annemi kaybettim. Hayatın o bildik ritminin tamamen koptuğu, modern çağda çok övündüğümüz o meşhur 'kendi ayakları üzerinde durma' halinin tamamen hükmünü yitirdiği ağır günlerdi. Ama o karanlıkta yalnız olmadığımı çok somut bir şekilde yaşadım. Eğitimlerimden mezun olan o kadınlar, o sahici 'kız kardeşlerim' cenazede fiziksel olarak yanımdaydılar.
Telefonlar, mesajlar hiç susmadı. Cenaze sonrasındaki o koca boşluk hissinde, 80 kişilik grubumuza sadece 'Hadi kızlar, buluşalım' diye yazdığımda, yirmi kadının anında ekranın karşısına geçip varlıklarıyla bana alan açması, sessizce omuz vermesi... Londra'daki o kadınların on yıl uğraşarak kurduğu o mahalleyle, etrafımda etten kemikten bir duvara dönüşen bu kız kardeşlik ağı aslında aynı evrimsel koda dokunuyordu.
Medeniyetin Başladığı O İlk An'a Gidelim...
Antropolojinin medeniyetin başlangıcı kabul ettiği o meşhur bulguyu bilirsiniz: 15.000 yıllık, kırılıp iyileşmiş bir kaval kemiği. Doğanın o tavizsiz, vahşi işleyişinde kırık bir bacak ölümdür. Hayatta kalmak için o kemiğin kaynamasını bekleyecek, senin için avlanıp tehlikeyi göze alacak birilerine ihtiyacın vardır. Medeniyet ateşi bulmakla değil; o kırık kemiği sarmakla, bir başkası için kendi hızını kesmeyi göze almakla başladı.
Peki Biz Bu 15.000 Yıllık Sırrı Nasıl Unuttuk?
Her şeyi tek bir uygulamadan çözdüğümüz, kapı kilitlerini çoğalttığımız, market kuryesiyle bile yüz yüze gelmemeyi 'konfor' saydığımız bu düzende, o kemiği saran ellerin ne anlama geldiğini unuttuk.
Güçlü olmayı, kimseye muhtaç olmamakla eş tuttuk.
Yardım istemeyi bir 'yük olma' hali sandık.
Kusursuzca yalıtılmış, kimsenin vaktini almadan işlettiğimiz bu dikensiz otonomi bizi içten içe tüketti.
İşte Londra'daki 26 kadın, bu tükenmişliğe karşı 'Ben her şeyi tek başıma yapmak istemiyorum!' diyerek bir sistem inşa etti. Benim mezunlarım da, o kemiğin kırıldığı gün, 'Biz buradayız ve senin için yavaşlıyoruz' diyerek o sistemi benim için canlı tuttu.
Farkında Mısınız? Aslında Hepimiz Yeni "Kabilelerimizi" Arıyoruz.
Şimdilerde mantar gibi çoğalan kitap kulüplerini, sabahın köründe parklarda toplanıp koşan grupları veya atölyelerde yan yana gelen yabancıları artık çok farklı izliyorum. Çoğu insan o masalara sadece edebiyatı çok sevdiği ya da muazzam bir vazo yapmak istediği için oturmuyor.
Her şeyi tek başına yapmaktan yorulmuş insanlar olarak; zayıf görünmeden yardım isteyebileceğimiz, düşersek bizi kaldıracak o sosyal kabileleri yeniden kurmaya çalışıyoruz. Maskelerimizi indirebileceğimiz mazeretler arıyoruz.
Sonuç Olarak: Kimseye ihtiyaç duymayan o aşılmaz kaleyi inşa etmek, sandığımız gibi bizi korumuyor olabilir. İşler yolundayken masanda tutabildiğin o insanlar değil; o zor gün geldiğinde senin için hızını kesecek, 'buradayız' diyecek olanlar önemli.
Çünkü gerçek güvenlik, kapıları kilitlemek değil; kapıyı çalacak birilerini kendi hayatında var edebilmektir.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
