Bir Filme Tam 940 Kez Bilet Alan Kadının Hikayesi
1965'te Galler'de yaşayan Myra Franklin, bir akşam sinemayla tanıştı ve hayatı değişti. O yıl gösterime giren 'The Sound of Music' filmini izledi. Film bittikten sonra bir daha, sonra bir daha gitti. 1988 yılına gelindiğinde The Telegraph gazetesine verdiği söyleşide rakamı açıkladı: 940'tan fazla. Tamamı sinema salonunda.
1965'te Galler'de yaşayan Myra Franklin, bir akşam sinemayla tanıştı ve hayatı değişti.
O yıl gösterime giren 'The Sound of Music' filmini izledi. Film bittikten sonra bir daha, sonra bir daha gitti. 1988 yılına gelindiğinde The Telegraph gazetesine verdiği söyleşide rakamı açıkladı: 940'tan fazla. Tamamı sinema salonunda.
Franklin, filmi sadece bir hobi olarak izlemiyordu. Evliliğinde mutlu anlar yaşadığında gitti. Kocası vefat ettiğinde yine gitti. Torunu doğduğunda, filmi bir kez daha izledi. Hayatındaki büyük olaylar — sevinçli veya kederli — hep filmin eşliğinde geçti. 1988 kayıtlarından sonra ne kadar daha izlediği bilinmiyor ama o dönemde film hâlâ Birleşik Krallık'taki bazı salonlarda haftalık gösterimdeydi.
Franklin yalnız değil. Anthony Mitchell, 1977-1978 yıllarında "Star Wars" filmini tam 200 kez sinemada izledi.
Mitchell, filmin bilim kurgu sahnesine açtığı pencereyi bir kez yaşamanın yetmediğini düşündü. İlk hafta sonunda beş kez gitti, sonraki aylarda haftada birkaç kez gitmeye devam etti. Kayıtlar sadece Londra'daki iki salonu kapsıyor.
Başka bir örnek: Robert Stewart, 'Avatar' filmini 1.000'den fazla kez izledi. Ancak Stewart'ın rekorları evde. Blu-ray ve dijital platformlardan tekrar tekrar izledi. Sinemada değil. Franklin ile arasındaki fark bu: Franklin, her seferinde bilet aldı, karanlık salona oturdu, projeksiyon ışığını bekledi.
Robert Wise'ın yönettiği "The Sound of Music" 1965'te beş Oscar kazandı: en iyi film, en iyi yönetmen, en iyi kurgu, en iyi ses, en iyi müzik uyarlaması.
Julie Andrews başroldeydi. Film, 1938 Avusturya'sında bir rahibe adayının von Trapp ailesine mürebbiye olarak gitmesini anlatıyor. Gerçek bir hikâyeden uyarlanmış müzikal.
Amerika'da 1965-1966 sezonunda en çok hasılat yapan film oldu. Birleşik Krallık'ta bazı salonlarda dört yıl kesintisiz gösterimde kaldı. Franklin de bu dört yıl boyunca düzenli gitti. 1970'lerde gösterim azaldı ama özel gösterimler, yıl dönümü etkinlikleri ve 'sing-along' versiyonları hep devam etti. Franklin bunları da kaçırmadı.
Psikologlar, aynı filmi yüzlerce kez izlemeyi iki şekilde açıklıyor: nostaljik güvenlik alanı veya obsesif ritüel.
Franklin'in durumunda ikisi de var gibi görünüyor. Filmi ilk izlediği 1965, hayatında belirli bir döneme denk geliyor. Sonraki her izleyişte o anı yeniden yaşadı. Aynı melodiler, aynı sahneler. Değişen sadece kendisiydi.
Bazı salonlar ona özel koltuk bile ayırmış. 1980'lerde bir röportajda 'Filmi ezberledim ama hiç sıkılmadım' diyor. Replikler değişmedi, karakterler eskimedi. O her gittiğinde farklı bir şey buldu: bazen Maria'nın cesareti, bazen von Trapp'in sessizliği, bazen çocukların şarkısı.
Franklin'in hikâyesi sadece bir kadının film tutkusu değil. Sinemaya gitmek için 940'tan fazla kez bilet alan, salonda oturan, her seferinde perdedeki aynı hikâyeyi bekleyen birinin hikâyesi. 1988'den sonra izleyip izlemediği bilinmiyor ama o yıl The Telegraph'a şunu söyledi: 'Vazgeçmeyi düşünmüyorum.'
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
İlginizi çekebilir:
Bir Bulut 100 Fil Ağırlığında: Peki Neden Kafamıza Düşmüyorlar?
Ay Bazen Neden Gündüz de Görünür?
Samsun'da Beç Tavukları Kokarca ve Kenelerle Mücadelede Kullanılıyor
Yorum Yazın