Bu içerik Onedio üyesi kullanıcı tarafından üretilmiş, Onedio editör ekibi tarafından müdahale edilmemiştir. Siz de Onedio’da dilediğiniz şekilde içerik üretebilirsiniz.

Yogaya Başladım, Vegan Oldum, Çevre Örgütlerine Katıldım, Sosyal Medyayı Bıraktım Ama Yine de Huzur Bulamadım!

-

En sonda söyleyeceğimi baştan belirteyim: Bütün bunları yapmadan huzura erişen ve her güne şükranla uyanan insanlar var, farkındayım ama o ben değilim. Gittiğim her yere kendimi de götürmesem, yaptığım her işe bizzat dahil olmasam belki huzurlu olabilirdim ama ne yazık ki imkanı yok…

Sakin, sessiz ve içine kapanık bir çocukluk geçirdim. İlk ve orta okul dönemlerimde de hep sessizdim. Ta ki liseye kadar…

Dört kardeşin en küçüğüyüm, prenses gibi büyütülmediysem de bana karışılmadığını söyleyebilirim. Özgürdüm, kendi kendime bakabilmeyi çok küçük yaşta öğrenmiştim ve her şeyi kotarabileceğime inanan annem ve ablam gibi iki güçlü kadın vardı hayatımda. Dolayısıyla çocukluk dönemimde bu kadar sakin olmam genel olarak göze batmadı ama lisede her şey değişti. Kabak çiçeği gibi açıldığımı söyleyemesem de çok fazla kişiyle arkadaşlık kurmuş, üst sınıflarla projeler yapmış, iyi dostlar edinmiştim.

Hayatımda her şey yolundaydı; liseyi başarıyla bitirdim, iyi bir üniversitede istediğim bölümü kazandım.

Şehir dışında, ailemden uzakta okuyordum. Tesadüfen bulduğum ev arkadaşımla iyi anlaşmıştık, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu. Zaten hazırlıktaydım ve her şey çok kolaydı. Sadece İngilizce bilmek yetiyordu. Bu yüzden ben de kalan zamanımı bol bol gezmeye, yiyip içmeye, kitap okumaya, yeni tanıştığım arkadaşlarımla birlikte olmaya ayırıyordum. Para açısından bir sorunum yoktu çünkü bir yandan da ufak tefek işler yapıyordum. Bir internet sitesi için yazı yazıyor, bazen market stantlarında çalışıyor, bazen de redaktörlük yapıyordum.

Bölüme geçtikten sonra da okulda çalışmaya başladım. Genel olarak her şey yolunda gibi görünüyorduysa da, içimde hep bir gariplik vardı.

Adını koyamadığım o gariplik beni huzursuz bir insan yapıyordu. Hiçbir yere sığamıyordum. Şimdilerde insanların anksiyete ya da panik atak dediği şeyler yaşıyordum ama psikolog ya da psikiyatra da görünmüyordum. Çocukluktan kalan bu halimin farkındaydım ve bununla yaşamaya çalışıyordum. Bir türlü olduramadığım noktada hayatıma bir adam girdi. Sakin bir insan olduğumun o da farkındaydı ama bu kadar içe kapanık birini beklemiyordu sanırım.

Mezun oldum, iş buldum, sevgilim vardı ve gerçekten her şey yolundaydı ama işte huzursuzdum. Eskilerin “tam dayaklık” dediği türden…

Çareler aramaya başladım ve çevremdeki insanların ne yaptığına bakmaya karar verdim. Ne oluyordu da insanlar bu kadar mutlu oluyordu acaba? Neden huzursuzluk onların peşine düşmüyordu? Bunların yanıtını aramaya en yakın çevremden başladım. Arkadaşlarımı gözlemledim, aileme baktım, iş arkadaşlarımı yokladım ve ilk çözüm olarak yogaya başlamaya karar verdim.

İlk yoga dersim müthişti, her ne kadar o felsefeye tam giremesem de vücudum inanılmaz rahatlamıştı; yeniden doğmuştum.

Yoga için uygundum; hem esnek hem de kuvvetliydim. Akış içinde bütün pozlara hakim olabiliyordum. Vücudumu doğru yönetmeyi kısa zamanda öğrenmiştim ama işte o huzursuzluk yine de içimdeydi. Meditasyon denemelerimin hepsi başarısızlıkla sonuçlanıyordu. Kendi kendime kalamıyordum bir türlü, kalmayı istemiyordum. Ve yeniden etrafıma bakmaya karar verdim. Yogadan bütün arkadaşlarım beslenmelerine dikkat ediyordu. Çöp beslenmesem bile kaçamaklarım ve vücudumu dinlemediğim zamanlar oluyordu. Bu alana yönelmeye karar verdim, kendimi terbiye edecektim.

Ve vegan oldum. Şimdi veganlar kızacaklar; bunun siyasi de bir tarafı var, farkındayım ama ben henüz oraya gelmemiştim. Sadece iç huzurumu arıyordum.

Araştırdım, her şeyi ayarladım, sevgilimi bile örgütledim; bana karışmasını istemiyordum. Artık hayvansal bütün gıdalardan uzak duruyordum. Vücudumun rahatladığını, bağırsaklarımın ferahladığını, mecazen de olsa “pembe” kakalar yapmaya başladığımı fark ettim. Her şeyi kontrol etmek elbette ki çok zordu, hatta biraz kilo da almıştım tokluk hissinin peşinde ama yine de iyiydim. Ta ki artık bu otomatik bir şeye dönüşünceye kadar… Hayatımın normali haline geldiği anda huzursuzluk kapıma dayandı. Kafamda yeni bir şeyler düşünmediğim için o girdaba yeniden kapıldım.

Yeni arayışlarım beni çevre örgütlerine itti. Kendimi bir yerlere zincirleyecek kadar içine girmedim ama eylemlerde ön sıralardaydım.

Özellikle söz konusu hayvanlarsa… Ama bu daha da büyük huzursuzluk getirdi. Paranoyaklaştım; herkesin bana zarar verdiğini, dünyamınızın çok kısa sürede yok olacağını düşünmeye başladım. Arkama bakmadan kaçamıyordum da, sorumluluk hissi ağır basıyordu. Ben de sosyal medyadan uzak kalmaya karar verdim. Hayvana şiddet, ormanların yakılması, sahillerin peşkeş çekilmesi… Artık aklınıza ne gelirse… Her şeyi sosyal medyadan duyduğumu fark ettim anda bıraktım.

Ama sosyal medyayı bırakmak da çare olmamıştı, çünkü takip etmek zorunda olduğum şeyler vardı ve o sorumluluk beni yeniden kısır döngüye itti.

Yine yeni bir şey arayışına girecektim ve yine bir şey bulacaktım ama sonra yeniden huzursuzluğum ardıma düşecekti. Çok yoruldum, çok sıkıldım, çok bunaldım. Kendimi götürdüğüm her yerde huzursuzdum. Ben nerede değilsem, orada iyi olacaktım ama imkanı yoktu elbette.

En sonunda, hiç beklemediğim anda gelen sürpriz bir teklifin ardından evlendim. Hayatıma elbette bir renk geldi.

Yeni ev, yeni eşyalar, yeni insanlar… Sevgilimle birlikte yaşıyor gibiydik ama evlenmek farklıydı. Sorumluluklarımız olacaktı, bu da beni çok heyecanlandırıyordu. Evet, beklediğiniz cevabı vereyim; her şey bittiğinde yine iç sıkıntısı gelmişti. İç sesim “bebeeeek” diye bağırıyordu ama hiçbir şekilde hazır değildim. Hâlâ da değilim. Huzursuzluğum yine benimle…

Belki benim gibi olanlar vardır diye soruyorum: Siz ne yapıyorsunuz? O huzursuzluğu, iç sıkıntısını nasıl atıyorsunuz üstünüzden? Tek çözüm terapi demeyin lütfen…

Bu içerik Onedio üyesi kullanıcı tarafından üretilmiş, Onedio editör ekibi tarafından müdahale edilmemiştir. Siz de Onedio’da dilediğiniz şekilde içerik üretebilirsiniz.

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!

ONEDİO ÜYELERİ NE DİYOR?

Yorum Yazın
nara-yoon

"Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur." P.S. Benim inancım, benim dinim. İnanmamakta özgürsünüz.

armagan-gunduz

montla sıç.

Gizli Kullanıcı

YAA GÜNÜMÜZ DÜNYASINDA ZATEN SONSUZ HUZUR SONSUZ MUTLULUK DİYE BİRŞEY YOK. SENİN BENCE DERDİN YOK O YUZDEN BÖYLESİN. İNSANLARIN NE DERTLERİ VAR. HASTALIKLAR YOKSULLUK ÖLÜM SAVAŞ. . NE DERT CEKENLER VAR. BÖYLE DÜŞÜN KENDİ HAYATINA BAK DÜZELİRSİN. SENİN YERİNDE OLMAK İSTEYEN NE İNSANLAR VARDIR KİMBİLİR. MUTLU OLMAYI BİLMEK İNSANIN İÇİNDEDİR. MUTLULUK, HUZUR BUNLARI ANCAK SEN İSTERSEN KENDİNE VEREBİLİRSİN

busranurktg

Huzur İslamdadır. Yemin ederim ki. Biraz araştır istersen İslam'ı :) ama gerçek İslam'ı çoğu kişinin yaşadığı çarpık İslam'ı değil. Kuran'da ve hadislerde yazdığı biçimde. Eğer hatalı inançların olursa İslam'da huzur getirmez. Tabi kusursuz bir İslam olamaz peygamberler bile ufakta olsa hata yapmışlardır. Önemli olan tövbe Edip o hatadan kurtulmak için Allah'a dua etmek.. Rabbim İslam'ı tanımana ve yaşamana yardımcı olsun..

e_bestee

Benim de aynı şekilde kendimi bildim bileli... Ama gitmiyor. İlaç kullanıyorum, biraz hafifliyor sadece.

Başlıklar

Kitapkabak
Görüş Bildir