ANNESİYLE HAYALİNİ GERÇEKLEŞTİREN İŞADAMINA DUYGU DOLU MEKTUP

Başkent Ankara’nın yeni gözde

yerleşim merkezlerinden Beytepe’de hayata geçirilen Parktepe Evleri’nin

geçtiğimiz aylarda düzenlediği “Annemle Hayalim” yarışmasını kazananlardan

Mehmet Furkan Şaşma annesiyle hayaline kavuştu.

İnşa ettiği marka konut

projeleriyle sektöre yön veren, LEMA Grup ve FERTAŞ işbirliğiyle kurulan Şahika

Grup Yapı’nın hayata geçirdiği Parktepe Evleri, 13 yaşındaki Mehmet Furkan Şaşma’nın

İstanbul dileğini gerçeğe dönüştürdü.

İstanbul’da masal gibi bir gün

yaşayan Furkan Şaşma, Karaman’a dönüşünde hayalini gerçeğe dönüştüren Şahika

Grup Yapı ortaklarından Murat Altuntaş’a duygularını kaleme aldı. Küçük

Furkan’ın mektubu başta Altuntaş olmak üzere okuyan herkesi duygulandırdı:

Annemle yaşadığım ‘Bir İstanbul Masalı’...

Ve hayallerim gerçek oluyordu...

Dünyanın en güzel şehri diye tanımladığım İstanbul’u dünyanın en güzel kadını

olan annemle gezecektim. Ne günler geçmesini bildi, ne de geceler sabaha

dönmesini. Seyahat edeceğim o sabah nedense bir türlü olmadı.  Rüyamda

ya uçağı kaçırıyordum, ya annemi yitiriyordum...

Sabah ezanına kurduk

telefonlarımızın alarmlarını. Her sabah bana işkence gibi gelen o alarm nedense

o sabah bana hayatımın en mutlu tınısı gibi geldi.  Karaman’dan Konya

Havalimanı’na doğru yol alırken yürek çarpıntılarımı anlatamam. Annemin

ellerini tutup, hiç bırakmadım çelik kanatlı kuşa doğru yol alırken.

Bugüne kadar bulutlar bize hep

tepeden bakmıştı. Bu kez biz annemle bulutlara tepeden bakıyorduk. Bir pamuk

denizi gibiydi bulutlar. Hayal gücümüzü zorlayarak bulutları çeşitli

nesnelere benzettik.  Gökyüzünden yeryüzünü izlemek, kocaman dağları,

denizleri, ovaları  bir kartpostal edasıyla izlemek, bu güzelliğe

annemle şahit olmak çok güzeldi...

Marmara denizi sanki bir çarşaf

gibi serilmişti. Bozkırın olanca dinginliği ve tek renginden sıkılan gönlüm mavi

ve yeşile o kadar hasretti ki. Annem bana parmağıyla adaları gösteriyor, bense

İstanbul’u gökyüzünden kucaklamanın doyasıya sevincini yaşıyordum.  

Ve İstanbul’daydık... Annem de

yanımdaydı. Parktepe hayallerimi bana getirmiş,  İstanbul’un bütün

kapılarını bize açmıştı. O gün İstanbul bizimdi...

Kadıköy’de martılar karşıladı

bizi. Vapurların o bilindik sesleri. Üsküdar’ı gezdik, Salacak’ta Kız

Kulesine baktık annemle uzun uzun.  Onun güzelliğine bakarak

çaylarımızı yudumladık. Boğazın gerdanlığı  Boğaziçi Köprüsü, karşı

yakada camilerin siluetleri göz kamaştırıyordu.  

Aslında bu  hayalim bana

o kadar uzaktı ki... Gerçekleşeceğini hiç umut etmiyordum.  İstanbul

bana uzak, annemle gelmek ise oldukça zor ve masraflı bir işti. Maddi

sıkıntılarımız ve zaman darlığı buna hiç imkan vermeyecekti. Ta ki Parktepe

hayallerimi bana verene kadar...

Sultanahmet Meydanı’nda insanların

ilahi bir huzuru bulmak için akın akın Sultanahmet Camiisi’ne yürüdüğünü görmek

güzeldi. Ayasofya ile ilk kez göz göze gelmek heyecan vericiydi. Eminönünde

balık ekmeğin tadını unutmuş değiliz annemle. Piyer Loti’de içtiğimiz çay

güzeldi ama annemin eli kadar sıcak değildi hiçbir çay. 

Tahtakale’de insan seli arasında

sevdiklerimize hediye seçerken, annemin ellerine kaybolmayım diye sarılıyordum.

Yüreğim nedense bu şehirde bir başka çarpıyordu. Akşamın karanlığında gökyüzüne

doğru uçağımız süzülürken İstanbul bize tüm ışıltısıyla göz

kırpıyordu.