Gözyaşı Garantili: Amy Winehouse ve Back to Black’in Kaydı
Bazı albümler vardır, dinlerken şarkıcının canının yandığını sadece kulaklarınla değil, direkt göğüs kafesinde hissedersin. Amy Winehouse’un Back to Black albümü tam olarak böyle bir şey. Hani derler ya 'kanla, terle yazıldı' diye; Amy bu albümü resmen gözyaşıyla yıkamış.
Her şey Amy’nin "hayatımın aşkı" dediği Blake Fielder-Civil tarafından terk edilmesiyle başladı.
Ama ne terk edilme! Amy o kadar büyük bir boşluğa düştü ki, hıçkırıklarını susturmanın tek yolunu stüdyoya kapanmakta buldu. Yani anlayacağınız, bu albüm aslında görüldü yemenin ve yarım kalmışlığın sanatsal dışavurumu.
Mark Ronson ile o meşhur ilk buluşma.
Amy, prodüktör Mark Ronson ile ilk kez karşılaştığında ona sadece 60’ların kız gruplarından ve ne kadar üzgün olduğundan bahsetti. Ronson, Amy’nin bu doğal ve ham halinden o kadar etkilendi ki, modern popun yapaylığından kaçıp Amy için o ikonik 'vintage' sound’u yaratmaya karar verdi. Bu ortaklık, müzik tarihinin en hüzünlü iş birliğine dönüştü.
Albümün en büyük hiti olan Rehab, aslında Amy’nin babasıyla yaşadığı bir tartışmayı Ronson’a dalga geçerek anlatmasıyla doğdu.
Amy sokakta yürürken 'Beni rehabilitasyona göndermek istediler, hayır hayır hayır dedim!' diye tempo tutarken, Ronson 'Dur, bu çok iyi bir şarkı olur!' diyerek onu stüdyoya geri soktu. Trajik ama gerçek; o efsane nakarat sadece 3 saatte kağıda döküldü.
Back to Black şarkısının vokal kayıtları sırasında stüdyoda çıt çıkmıyordu.
Amy şarkıyı söylerken teknik kusursuzluğu değil, o an hissettiği saf acıyı mikrofona üflüyordu. Birçok kez kaydı durdurup hıçkırıklara boğuldu; şarkıdaki o derin, puslu ve yer yer titreyen ses tonu aslında bir kadının ruhunun o anki gerçek parçalanışıydı.
Albüm, ses tasarımı olarak bizi 1960’ların siyah-beyaz filmlerine götürse de sözler 2000’lerin en sert gerçeklerini anlatıyor.
Amy, hayranı olduğu The Ronettes tarzı kabarık saçları ve imza eyeliner’ıyla eski bir ruhu modern bir trajediyle birleştirdi. Bu zıtlık, albümü zamansız kılan en büyük etkendi.
Kayıt sürecinde öyle "Auto-tune basayım, sesi düzelteyim" gibi olaylar hiç yaşanmadı.
Amy ve arkasındaki efsanevi orkestra Dap-Kings, her şeyi canlı ve organik kaydetti. O davul sesleri kalbinize bu kadar sert vuruyorsa sebebi bu; her şey gerçek, her şey o anın ürünü.
Dünya dans ederken Amy kendi yasını tutuyordu.
Albüm bittiğinde dünya yerinden oynadı, ödüller yağdı ama Amy için hiçbir şey düzelmemişti. 5 Grammy kazandığı o meşhur gecede bile aklı hâlâ eski aşkındaydı.
Bugün Back to Black’i dinlediğimizde sadece harika bir albüm değil, Amy’nin sonun başlangıcını görüyoruz.
Işıklar içinde uyu Amy, kalbimizdesin! 🕊️
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
Yorum Yazın