En İyi Bitiş Cümlesine Sahip 25 Roman

 > -

Spoiler içerir!

"Bir romanın ilk cümlesi, okurun o kitapla ilişkisini belirleyebilir. İlk cümlenin ilginç olması, merak uyandırması, içtenliği ya da çekiciliği romanın okunurluğunu artırabilir. Bu yüzden ilk cümleler önemlidir.

Romanların son cümleleri de önemlidir. Okur, kitabı elinden bıraktığında aklında o son cümle yankılanır. Hatta son cümleyi birkaç kez okuma gereksinimi duyabilir. Romanı okuma süreci sona ermiştir ve o son cümle kalmıştır elinde. Bir vedadır. Yazar okura, okur kitaba veda eder. Ve iyi bir veda da iyi bir veda cümlesinden geçer."

Notosoloji harika bir listeye daha imza atmış

İşte o 25 roman:

Kaynak: http://www.notosoloji.com/romanlarin-en-...

1. F. Scott Fitzgerald, Muhteşem Gatsby (1925)

Böylece ilerlemeyi sürdürüyoruz: durmaksızın geriye fırlatılıp dursa da, akıntıya karşı yol alan tekneler.

2. James Joyce, Ulysses (1922)

(…) Genç bir kızken ben de bir Dağ çiçeğiydim orada evet saçıma Endülüslü kızların taktığı gibi takınca ya da kırmızı mı taksam evet ve nasıl öpmüştü beni Mağribi surunun altında ben de dedim ki bu da olur bir başkası daha iyi olacak değil ya sonra gözlerimle tekrar sormasını istedim evet sonra ister misin diye sordu evet ne olur evet de dağ çiçeğim dedi önce sarıldım ona evet ve onu kendime çektim göğüslerime dokunsun diye safi parfüm evet kalbi deliler gibi çarpıyordu evet dedim evet isterim Evet.

3. George Orwell, 1984 (1949)

Büyük Birader’i çok seviyordu

4. Charles Dickens, İki Şehrin Hikâyesi (1859)

Bugüne dek yaptığım iyi, en iyi şey bu. Yakında kavuşacağım huzurun bugüne dek yaşadıklarımın en iyisi olacağını biliyorum.

5. James Joyce, Dublinliler (1914)

Ruhu yavaşça bayılır gibi oldu işitince karın hafifçe yağdığını evren boyunca ve yağdığını hafifçe, nihai sonlarının inişi gibi, bütün yaşayanların ve ölülerin üstüne.

6. Vladimir Nabokov, Lolita (1955)

Ki bu da seninle benim paylaşabileceğimiz tek ölümsüzlük olabilir, Lolita’m benim

7. Italo Calvino, Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu (1979)

“Bir dakika,” diyorsun sen, “Italo Calvino’nun Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu romanını nerdeyse bitiriyorum.”

8. Herman Melville, Kâtip Bartleby (1853)

Vah Bartleby! Vah insanlık!

9. Gabriel García Márquez, Yüzyıllık Yalnızlık (1967)

Son satıra gelmeden önce, o odadan bir daha çıkamayacağını anlamış bulunuyordu. Çünkü elyazmalarında Aureliano Babilonia’nın şifreleri çözdüğü anda aynalar (ya da seraplar) kentinin rüzgârla savrulup yok olacağı, insanların anılarından silineceği ve yazılanların evrenin başlangıcından sonuna dek bir daha yinelenmeyeceği yazıyordu. Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkûm edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olmazdı

10. Jack Kerouac, Yolda (1957)

Ya işte böyle, Amerika’da günbatımı olunca bazen nehrin kenarındaki yıkık iskeleye oturur, New Jersey’nin üstünde göz alabildiğine uzanan gökyüzünü seyreder, inanılmayacak kadar büyük bir tümsek halinde Batı Kıyısına doğru yuvarlanan o toy toprakların, başını alıp giden yolların ve sonsuzlukta oturup hayal kuran insanların varlığını hissederim, derim ki Iowa’da çocuklar ağlıyordur şimdi, ağlamalarına izin verilen yerde, o gece gökte yıldız olmayacaktır, Tanrı bir Paf Puf Ayı’dır orada, bilmez misiniz, akşam yıldızı çayırın üstüne ölgün ışıklarını dökmektedir, az sonra esaslı bir gece çökecektir, dünyayı kutsayan, bütün nehirleri karartan, tepeleri sarıp sarmalayan, son kıyıyı da kapayan gece, ve kimse kimseye ne olacağını bilmeyecektir, yaşlanmanın çaresiz sefaletinden başka, işte o zaman Dean Moriarty gelir aklıma, ardından ihtiyar Dean Moriarty, bulamadığımız baba, ve gene Dean Moriarty.

11. Miguel de Cervantes - Don Kişot (1605)

Sen böylece Hıristiyanlık görevini yerine getirmiş, seni sevmeyene iyi nasihat vermiş olursun; ben de yazdıklarının meyvesini bütünüyle, istediği şekilde toplamış ilk kişi olmak şerefine erişirim; çünkü benim tek isteğim, şövalye kitaplarının uydurma, saçma öykülerini, insanların gözünden düşürmekti; benim gerçek Don Quijote’min öyküleri sayesinde tökezlemeye başladılar bile; hiç şüphe yok, sonunda yere kapaklanacaklar.

12. Herman Melville, Moby Dick (1851)

Sonra her şey yok oldu birden. Ve denizin alabildiğine geniş kefeni, başladı dalgalanmaya beş bin yıl önce dalgalandığı gibi.

13. Lewis Carroll, Alice Harikalar Diyarında (1865)

Sonunda, bu küçük kardeşin nasıl büyüyüp ileride kendisi gibi bir kadın olacağını düşündü. Nasıl daha olgun yaşlarda da, çocukluk çağının o saf ve sevgi dolu kalbini taşıyacağını, nasıl çevresine başka küçükleri toplayıp, onların uyanık gözlerini garip masallarla (belki de yıllar önceki Harikalar Ülkesi düşüyle) parlatacağını; kendi küçüklüğünü ve o mutlu yaz günlerini anımsayarak nasıl onların çocuk dertleriyle dertlenip çocuk sevinçleriyle sevineceğini düşündü.

14. Albert Camus, Yabancı (1942)

Her şey tamam olsun, kendimi pek yalnız hissetmeyeyim diye, benim için artık, idam günümde bir sürü seyirci bulunmasını ve beni nefret çığlıklarıyla karşılamalarını dilemekten başka bir şey kalmıyordu.

15. Salman Rushdie, Geceyarısı Çocukları (1981)

Evet beni çiğneyecekler, sayılar üzerimden geçecek bir iki üç, dört yüz milyon beş yüz altı, beni sessiz toz zerrelerine çevirecekler, tıpkı zaman içinde oğlum olmayan oğlumu, onun oğlu olmayan oğlunu ve onun oğlu olmayan oğlunu ezip geçecekleri gibi, ta ki bin birinci nesle kadar ta ki bin bir geceyarısı korkunç yetilerini dağıtana ve bin bir çocuk ölene kadar çünkü geceyarısı çocuklarının ayrıcalıkları ve lanetleri çağlarının hem efendileri hem de kurbanları olmaktır, kendilerinden vazgeçip kalabalıkların imha edici girdabına çekilmek ve yaşarken bulamadıkları huzuru ölürken de bulamamaktır.

16. Emily Brontë, Uğultulu Tepeler (1847)

Durgun gökyüzü altında mezarların etrafında şöyle bir gezindim. Fundalarla çançiçekleri aracında uçuşan pervanelere baktım. Çimenler arasında soluk alan usul rüzgârı dinledim, “insan nasıl olur da bu güzel yerde uyuyanların uykularında rahat bulmadıklarını düşünür?” diye şaşırdım

17. George Orwell, Hayvan Çiftliği (1945)

Dışarıdaki hayvanlar, bir domuzdan bir insana, bir insandan bir domuza, gene bir domuzdan tekrar bir insana baktılar. Fakat hangisinin domuz, hangisinin insan olduğunu bilmek imkânı kalmamıştı.

18. J. D. Salinger, Çavdar Tarlasında Çocuklar (1951)

Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra.

19. Ernest Hemingway, Silahlara Veda (1929)

Hastaneden ayrıldım ve yağmurun altında otele doğru yürüdüm.

20. Ernest Hemingway, Yaşlı Adam ve Deniz (1952)

Yaşlı adam düşünde aslanları görüyordu.

21. Marcel Proust, Swann’ların Tarafı (1913)

O zamanlar ki hayatımızı oluşturan, birbirine bitişik izlenimlerin ince bir dilimidirler; belirli bir görüntünün hatırası, belirli bir ânın özleminden ibarettir ve evler, yollar, caddeler de, heyhat, seneler gibi uçup giderler.

22. Fyodor Dostoyevski, Suç ve Ceza (1866)

Ama burada, yeni bir hikâye,bir adamın derece derece yenileşmesinin, yavaş yavaş yeniden hayat buluşunun, bir dünyadan başka bir dünyaya geçişinin, şu ana kadar hiç bilmediği yeni bir gerçekle tanışmasının hikâyesi başlıyor. Bu yeni bir eserin konusu olabilir. Ama bizim şimdiki hikâyemiz burada bitiyor.

23. Virginia Woolf, Deniz Feneri (1927)

Yorgun argın fırçasını bırakarak, evet, diye düşündü, gördüm sonunda.

24. Franz Kafka, Dava (1925)

Yavaş yavaş bir saplantı haline getirdiği davasıyla arasında hiçbir aracı bulunmadığını, kaçınılmaz bir biçimde bu davanın tam merkezinde kendisinin yer aldığını anladığında ise, cezasını beklemeye başlar...

25. Voltaire, Candide ya da İyimserlik (1759)

Il faut cultiver notre jardin

Türkçesi: arka bahçeyi çapalatmak şart.

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!

FACEBOOK YORUMLARI

ONEDİO ÜYELERİ NE DİYOR?

Yorum Yazın
alper-erdem1

Yeşil yol'da eklenebilirdi sanki

idillce

Yüzyıllık Yalnızlık'ı herkes okudu madem, okunası iki roman: Çocukluğun Soğuk Geceleri / Tezer Özlü Soğuk Ses / Mavi Neşe @Filmmor_

Gizli Kullanıcı

Aralarında okuduklarımdan favori bitiş cümlelerim "Dışarıdaki hayvanlar, bir domuzdan bir insana, bir insandan bir domuza, gene bir domuzdan tekrar bir insana baktılar. Fakat hangisinin domuz, hangisinin insan olduğunu bilmek imkânı kalmamıştı." ve "Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra." Türk edebiyatıyla ilgili de benzer bi başlık açılmalı.

hedele.hubele

sonuncu güzelmiş

Gizli Kullanıcı

Başlıkta yazıyor zaten. Çavdar Tarlasına Çocuklar'dan. Bir de diğer kitapları var, bir aile düşün. çocuklarını teker teker inceliyor, ayrı kitaplarda. Onlar da şahane. Dokuz Öykü isimli kitabı da çok hoş. Kitabın son öyküsünde efsane bir cümle var. Bir küçük çocuğun günlüğüne yazdığı bir not. "Hayat, bağışlanmış bir attır. Fikrimce." diye. Bağışlanmış atın dişine bakmak diye bir deyim varmış. Yani hediye edilmiş bir şeyde kulp aramak gibi. Neyse uzattım. Bay bay.

megalomanyak

Böylece ilerlemeyi sürdürüyoruz: durmaksızın geriye fırlatılıp dursa da, akıntıya karşı yol alan tekneler...

Başlıklar

İdam
Görüş Bildir