Bir Amcanın Ağzından Annesini Kaybeden Yeğeni İçin Hissettiklerini Okuyunca Gözyaşlarınızı Tutamayacaksınız

-

Dünya çok zor bir yer, annesizlik hele hepsinden zor. Bir amcanın ağzından, annesini yitiren yeğeni için hissettiklerini okuyunca yüreğiniz dağlanacak. 

Hayat bazen çok adaletsiz...

1. 

2. 

3. 

4. 

5. 

6. 

7. 

8. 

9. 

10. 

11. 

12. 

13. 

14. 

15. 

16. 

17. 

18. 

19. 

20. 

21. 

22. 

23. 

24. 

25. 

26. 

27. 

28. 

29. 

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!

ONEDİO ÜYELERİ NE DİYOR?

Yorum Yazın
iamanahita

Babam bir kere olsun kızım demedi, adımla bile seslenmedi bana. Ama olur da ölürse çok üzülürüm. Garip şey ölüm.

derin-a-clk

O acının ucundan kenarından bile geçtiyseniz eğer fena halde vuruyor sizi. Arkadaşım birer sene arayla hem annesini hem babasını çeşitli hastalıklardan ötürü kaybetti. Her ne kadar elinizden geldiğince teselli etmeye çalışsanız da yeterli olmuyor, anneler gününde çiçekli böcekli paylaşımlar yapan ben son birkaç senedir tamamen sessiz kalmaya çalışıyorum, canı yanmasın diye, istemeden de olsa acısını çoğaltmayayım diye. aileden birinin ölümünü görmektense önden gitmeye razıyım. Biri aileme laf etse, mesela anneme çarpsa kavga etse ortalığı yıkarım, diğerini hayal bile edemiyorum...

ocreatus

Ben annemi 3 yaşında kaybettim. Insanin icinde hep bir yara annesizlik.. Küçükken başkalarının annesi okula geldiğinde üzülürdüm, düştüğümde anne diye ağlamamaya karar vermiştim, insanlar acır annem olmadığı için üzülür ben de senin annen sayılırım der ortadan kaybolurdu. Alışıyorsun zamanla. O da alışacak başetmeyi öğrenecek belki daha duygusal ve kırılgan olacak.. O eksikligi dolduracak birini aricak hep guven verdigini, merhametli oldugunu sandigi insanlara çok baglanacak, yanilacak. Hep icinde terkedilme ya da kaybetme korkusu yasayacak. Geceleri annem olsaydi diye ağlayacak yine cok uzuldugunde yalniz kaldiginda. Ama yasayacak. Yasayacaksiniz. Sonra bir gün unutacaksınız bu acı, eksiklik olmadan nasıldı hayat.

po

Unutmak çok olmuyor ya. 9 EKİM 2017 SAAT 20:30 da yoğun bakım kapısında öğrendim. Attiğim çığlıkla hastane inlemiştir herhalde. Yaşın küçük olması avantaj mı dezavantaj mı bilmiyorum. Babam öldüğünde de 2 yaşındaydım hiç anım yok sadece boşluk. Annem öldüğünde 31 yaşındaydım. Hatırlamadığım, anmadığım , yokluğunu hissetmediğim gün yok. Geçmiyor ama alışıyorsun yokluğa sadece.

aliye-turkoz-firat

hem anne hem babayı 3 yaşında kaybetmişim.. hiç tanımadım... o yara kapanmaz hiçbirzaman.koca bir kara delik gibi seni içeri çekmeye çalışır sense tutunursun birşeylere..çocukların olur, onların seni çok sevmesini istemezsin ölürsen üzülmesinler diye...seni karşılık beklemeden seven birinin varlığı nasıldır hiç bilmezsin o yüzden bencil olmakla suçlanırsın...hani şu basıncı , rüzgarı falanı filanı ölçer aletler varya , yapılsa acıölçer kapışır evlat acısıyla annesizlik...

yanindayim-dernegi

Bir ölüm acısından sonra insanları sevmeye korktum, öldüğünde aynı acıyı çekerim diye. Evet keske toplucak ölsek kardesim

tengri-idra

annemon yogun bakımda 15.nci günüydü. artik umut yoktu ve doktorlar gozlerini bantlamis aci cekmesin diye uyutuyordu. 7 ocak saat 17 de gitti... oldu diyemiyorum...35 yaşındayım.. oturduğu kanepeye hala otururken zorlanıyorum.

bukiznedio

başın sağolsun..

derin-a-clk

Allah sabır versin.

aycaipekci

Başınız sağolsun.

Görüş Bildir