Acı Yarıştıran İnsanların Şükür Terörü
Dünyada umut kadar inandığım çok az şey var. Öyle yürekten bağlıyım ve öyle uğraşıyorum ki onu yaşatmak için, sözcüklerle ifadesi zor. Genel olarak da olumlu bir insan oldum yaşamım boyunca. Ama aynı zamanda yaşamım boyunca da sevgi ve saygı gören, kararları desteklenen biri oldum. Yani mutluluk bir vahiy gibi gelip konmadı omzuma. Şartlarım mutlu olmaya yatkındı ve ben de büyüdükçe besledim onları. Bunları neden anlatıyorum; çünkü toksik pozitiflikten bıktım. İnsanlara ümit vermek, yol göstermeye çalışmak ve çabalamaya teşvik etmek başka; durmadan her şeye şükretmelerini ve daima kendilerinden daha kötü durumda olanları düşünmelerini söylemek başka. Şükür terörü bu. Ve inanın kimseye iyi geldiği falan yok.
