ONEDİO ÖZEL

Londra Goldsmith Üniversitesi'in araştırmalarına göre köpeklerin çoğu ağlayan ve üzüntü içinde olan insanlara, mutluluk yaşaya insanlara göre daha çok yanaşıyor. Bu araştırma sonucunda köpeklerin insanlarla empati kurup onları mutlu etmeye çalışmaya çok hevesli oldukları ortaya çıkıyor.

İnsanoğlunun sahiplenme dürtüsünün gelişmesi ile oluşan alışveriş kavramının kurumsallaşmış bir hali olan bir şirket veya firma, iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin bir araya gelerek emek veya mallarını müşterek bir amaçla bir sözleşme ile birleştirmeleri sonucu ortaya çıkan tüzel kişiliktir. Her ne kadar günümüz şartlarının getirdiği kaotik ortam ve diğer faktörler sebebi ile son birkaç on yılda kurulan şirketlerin ömrü atalarına nazaran değişkenlik gösterse de, kurulduğu günden bu yana, tamamen veya kısmen aktifliğini sürdüren birçok şirket bulunmakta. Peki ya en eskileri hangileri?Huzurlarınızda (bilinen tarihi ile) gezegenimizin en eski şirketleri

Tasarımcı Sebastian Errazuriz eski sevgililerini hatırlamak için onlardan esinlenerek topuklu ayakkabı tasarımları yapmıştır. Her bir tasarıma da bu kişilerin isimlerini ve onda bıraktıkları çağırışımları ad olarak vermiştir.Hikayelerin ayrıntısı kaynak olarak belirttiğim sitede bulunmaktadır.

İkizler erkeği, uyanık zekâsıyla isteklerinizi sezer. Size kadınlığınızı hissettirmek için mükemmeldir. İkizler erkeği canlı ve hareketlidir, bu yüzden eşinden de bazı manevi taleplerde bulunur, ama bir kadının meziyetlerini takdir etmeyi iyi bilir. Ona kesinlikle sizinle ilgili her şeyi anlatmayın. Sık sık her şeyin odak noktası olmayı sever ve herkes de bunu düşünmeden kabullenir. Her zaman iyi olan, yaşamdan zevk alan ve başka insanların da neden onun gibi yaşayamadığını anlamayan bir insan izlenimi verir. Ama yanındakilere güven ve cesaret de verebilir. Kendi ne yabancı değildir, eğer onunla beraber yaşarsanız, ne zaman rol yaptığını fark...

Bu fotoğraflara bakıp 'Fotoşop yeaa' diyen mutlaka çıkacaktır ama bu gördüğünüz  mavi ışıltılar milyonlarca fitoplanktona ait. Tayvanlı fotoğrafçı Will Ho hayran bırakan bu kareleri Maldivlerde çekmiş. Bu ilginç oluşumlar aslında aynı ateş böceklerine benziyor. Ama üzerlerinde gezinip sevgilinizle baş harflerinizi kalp içine yerleştirme imkanı da sunuyor. Harika değil mi? Will Ho'nun bütün fotoğrafları için: http://www.flickr.com/photos/78546112@N00/

Avrupa Birliği uyum çalışmalarıyla birlikte, şehirlerin engellilerin de zorlanmadan kullanabileceği bir hale getirilmesi amaçlanıyor. Bu doğrultuda her yerde görme engellilerin kullanımı için özel kaldırım çalışmaları yapılıyor. Her ne kadar çok faydalı ve geç kalmış bir zorunluluk olduğunu düşünsem de, genlerimizde bulunan özensizlik ve düşüncesizlik böyle hassas bir konuda bile kendini gösteriyor. İşte ispatları.. Not: Fotoğrafların bir kısmı Ankara'nın Bugları projesinden bir kısmı da muhtelif kaynaklardan alınmıştır.

Geçmişten gelen 24 kişinin günümüzdeki ünlülerle olan şaşırtıcı benzerliği.

Evde öyle anlar yaşarız ki, 10 dakika koşu bandında depar atsak bu kadar yorulmayacağımızı düşünürüz. Tüm gücümüzle yaparız hepsini. Sonrasında ayaklarımızı uzatarak içeceğimiz sıcak bir kahveyi haketmişizdir. Ama bir kahve yapanımız bile yoktur. İş yine başa düştü... :(

-Kendin gidebilirsin değil mi? -Giderim Ulan 3 dakikalık bir mesafe amcamla bizim evimiz. Nedir yani? Ha; köy, karanlık, köpek, çakal mevzuları birleşince biraz ürkütücü olabilir o kısa yolculuk ama ne kadar ürksem de ‘Kendin gidebilirsin değil mi?’ sorusuna ‘Gidemem’ cevabını vermem. Vermedim de. Yola çıktığım gibi de yokuş aşağı koştum. Eve 1 dakikaya vardım. Keyifli bir yolculuktu. Eve gittiğimde dedemle babaanem uyumuştu. Sobanın sıcaklığından uzun zaman önce uyuduklarını anlayabiliyordum. Benim için sobaya bıraktıkları tuğulayı alıp geçtim odama. Sıcak tuğulayı soğuk yatağımın dibine koydum. Sonra balkondan bir ses duydum… Bildiğiniz apartman balkonu değil ama. Köy evlerini bilen bilir. Tek katlıdır ve zemindedir. Merdivenle falan çıkılmaz yani. Girişinde de büyükçe bir balkon vardır. İşte yemek falan orada yenir güzel günlerde. Oturulur, okey oynanır falan. Yazlık balkonu gibi bir nevi. Benim odam da o balkonun çaprazında hemen. Yani pencereden kafamı çıkardığımda balkon sağımda kalıyor. Yakın işte özetle. Duyduğum sesten anladığım, birinin balkonı girip, sandalyeyi çekip oturduğuydu. Üstüne çakmak sesi ve nefes üfleme sesi. Bariz annem ya da babamdı. Ama asıl soru niye tek gelmişlerdi? Hadi madem geleceklerdi, neden benle birlikte gelmediler? Pencereye çıkıp bakmadım, nasılsa birazdan eve girecekti her kimse. On dakika geçmesine rağmen yerinden kalkmamıştı. Varlığını hissediyordum. Nefes sesleri, sandalye gıcırdaması… Oradaydı hala eminim. İnceden korkmaya başladım. Çünkü düşündüm ki annem ya da babam olsa mutlaka bir ses verirdi. Benim yeni geldiğimi biliyorlardı sonuçta. Bizimkiler değildi. Ulan kimdi o zaman? Bakmaya korkuyordum çünkü kuzenim benzer bir hikaye anlatmıştı. Kuzenimin annesi, bir gün evde yalnızken kapı çalmış. O da korkup açmamış ama kapı ısrarla çalıyormuş. Daha beter korkup odasına gitmiş. Sonra kapıyı çalanın içeri girdiğini duymuş. Odasında yatağın altına girip titreyerek beklemeye başlamış. Camlı kapıdan birinin siletini görmüş. Ne yapacağını bilemeden bir anda bayılmış. Uyandığında etrafına bakınmış ama içeri birinin girdiğine dair herhangi bir iz görmemiş. Kapı da bıraktığı gibi kitliymiş. Doktora gitmiş ve anlatmış durumu. Doktor da demiş ki, ‘Eğer sen o kapıyı açsaydın boşluğa bakacaktın ama birini gördüğünü sanacaktın. Ve Onu görür görmez de delirecektin. İyi ki bakmamışsın’ Bir de bu hikaye aklıma gelince iyice korktum. Ama bir yandan da bakıp rahatlamak istiyordum. Bir şey olmadığını görecektim ve rahatlayacakım… Yemedi tabi. Mahalleden birinin gelip de öyle oturma gibi bir ihtimali de yoktu. Yani ya doğaüstü bir şey vardı ya da ben deliriyorum. Kalktım yataktan. Dedemin odasına nasıl gittim inanın hatırlamıyorum. Uyandırdım dedemi. O da korktu bir anda öyle dürterek uyandırınca. Dürtmemin nedeni kulağının iyi duymaması gerçi ama bir de öyle olağan dışı durum olunca daha hırslı dürttüm muhtemelen. -Ne oldu? -Dışarıda biri var! -Kim var? Soruya gel… ‘Kim var’ Hem Laz’lığına hem yaşlılığına hem de yeni uyanmışlığına verdim. O anda o sorunun manasızlığını tartışacak durumda değildim. -Bilmiyorum dede. Biri sigara içiyor! -Kimin sigarasını? Cevap veremedim tahmin ettiğiniz gibi. Ama bu cevapla korkum geçti biraz. Sonra gitti kapının önüne. Ben de arkasından gittim. Kapıyı açtığında tahmin ettiğim ve görmek istediğim şeyi gördüm: 3 tane boş sandalye. Kapıyı çekip salona geçtik. Dedem bir sigara yakıp iskambil kağıtlarını aldı eline. Bana kestirip fal açtı. Normal şartlarda çıkmayan falı, üçer üçer açtığı kağıdı teker teker açarak çıkarttı. O odasına gitti, ben de odama gittim. Yatağa girdiğimde tuğla soğumuştu ama yatağı ısıtmıştı. Gece olanları düşünürken, balkondan bir ses daha duydum. Yere düşen çakmağın sesini nerede olsa tanırım. Bu o sesti…. Dedemle çakmağın sahibi hakkında tartışmaya girecek gücüm yoktu. Uyudum. Prezantabl bir insanım. Sol kulağım delik. Küpem var. Vücudumda 4 tane dövme var. Dövmeyi severim. Kim sevmez ki? Tüm Yazıları