Ya Gerçeğin Bir Önemi Yoksa?
Hayat gerçekliklerle dolu: kanıtlı, karşılıklı, açıklamalı, belgeli…bazen tartışmaya kapalı kesin çizgili, hiçbir şeyin değiştirmeye yetmeyeceği keskin kapanışlı..
Ancak öyle anlar var ki, gerçek kalmıyor, gerçeğin bir önemi kalmıyor; çünkü insan gerçekle yaşamıyor. Bazen hatıra, bazen inanç, bazen umut, bazen de kendimize kurduğumuz küçük bir dünyayla gerçeği büküyor, gerçek üstü bir şeyle tutunuyoruz.
Babanızın mezarına bakıyorsunuz mesela. O günkü toprağın gerçekliğini biliyorsunuz.
Ölüm gerçek. Geri dönmeyeceğini de ölüm kadar gerçek sanıyorsunuz. Ama onun sesini hâlâ duyuyor, bir karar verirken hâlâ ona danışıyor, başınıza güzel bir şey geldiğinde ilk ona anlatmak istiyorsunuz. Ve gerçeğiniz değişiyor, ölümün gerçek olması neyi değiştiriyor ki? Babanız hâlâ yaşıyor.
Bir hastane odasındasınız. Hastalık gerçek, teşhis gerçek, risk gerçek. Ama siz sevdiğiniz insanın elini tutmuş, iyileşeceğine inanıyorsunuz. Tahlillerin, raporların, istatistiklerin söyleyemediği bir şey var içinizde: Henüz hiçbir şey bitmedi dediğiniz şey daha gerçek.
Bir ayrılık…Her şeyin son erdiğinin tam ortasındanlığı. Seslerin ve ritmin yolları ayrılmış ama siz hâlâ bir şarkıyı ondan dinliyor, bir sokakta sizde kalanlarla yürüyor, belki yağmurun sesi belki ilk anın kokusu size bir şekilde yenidenliğiyle temas ediyor. Ayrılık gerçek ama yaşadıklarınız da gerçek. Hangisi daha önemli?
Büyüdüğümde astronot olacağıma inanıyordum. Ne kadar zor olduğunu bilmiyordum. Meğer dünyanın sınırları, hayatın ihtimallerini, olasılıkların hesapları varmış. Ama yıldızlara gitmek, hayat bilgisi kitabında ilk Dünya fotoğrafını görmek kadar gerçekti. Belki de bu yüzden çocukluğun yaşında gerçeğin değil, hayalin daha fazla sözü olmalı.
Ya da yeniden başlamak, insan kaybeden bir canlı türü çünkü. Maddi kayıplar gerçek, başarısızlık gerçek, geçmişin hataları gerçek. Ama insanın kendine yenidenliği daha umutlu bir gerçek. Geçmişin gerçekleri, geleceğin ihtimallerinde daha gerçek değil bence.
Ve de yetişkinliğin, her yeni yaşımızın aynaya bakması… Yüzümüzdeki çizgiler, değişen bedenimiz, tenimizdeki lekeler geçen yıllar gerçeği. Ama içimizde çizgilenmeyen, lekelenmeyen heyecan varken bir şarkının ritminde gençleşiyor, eski bir fotoğrafta kendimize kavuşabiliyoruz. Takvimdeki yaşımız gerçek ama bizi başka bir yaşta tutan duygularla dolu hafızamız varken takvim de önemsiz bir gerçek.
Belki de gerçekle inkâr arasında değil meselemiz…meselemiz hayatımızdaki sözün sahibinin salt gerçeğin kendisinin olmadığını anlamamızdadır.
Gerçekten de gerçek, hayatın en insani tarafında önemini yitiriyor gerçeğin bile susturamadığı şeyler var çünkü ‘ben’ ve ‘bana ait’ dediğimiz yerde.
Bu yüzden görünen gerçeğin önemi yok, önemini hiç yitirmeyen gerçeği ise şöyle tanımlıyorum:
gerçek, insanın tutunmak için geride bıraktığı bir şey…
gerçek, herkesin gördüğü hâlde kimsenin değiştirmediği gerçeğe rağmen bir şey.
Ve gerçek, onu ne zaman önemseyeceğimize ne zaman görmezden geleceğimize ve ne zaman onunla yaşamayı seçeceğimize bizim karar verdiğimiz bir şey.
Ve son gerçek şöyle; kendi gerçeğinizin önemini kaybetmeyin…
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!

