article/comments
article/share
Haberler
Biraz da Başka Bir Ülkede Sıkılmak İstiyorum

etiket Biraz da Başka Bir Ülkede Sıkılmak İstiyorum

google-g-white cross-white onedio-o-white
Onedio’yu Google’da tercih edilen kaynak olarak ekleyin plus-blue

Kayhan Karlı

Demokrasiyi düşünürken cümlelerimi, ekonomiyi düşünürken alışveriş sepetimi, eğitimi düşünürken sabrımı yeniden düzenlemekten yoruldum. Başka bir ülkede yaşamak istemek bazen büyük bir hayalin değil, sıradan bir gün geçirme arzusunun sonucu oluyor.

Artık alıp başımı başka bir ülkede yaşamak istiyorum.

Öyle büyük beklentilerim de yok. Sabah uyandığımda ülkenin geleceğini kontrol etmeden kahvaltı yapmak istiyorum. Telefonuma bakıp “Acaba gece ne oldu?” demek yerine “Bugün yağmur var mı?” diye merak etmek istiyorum.

Bir süre yalnızca hava durumunun değişken olduğu bir yerde yaşamak istiyorum.

Biliyorum, bunlar biraz şımarık talepler. İnsan dediğin sabah döviz kuruna, öğlen adalet duygusuna, akşam eğitim sistemine bakıp yine de ertesi gün için heyecan duyabilmeli. Bizden beklenen bu. Hatta mümkünse bütün bunları yaparken girişimci, üretken, güler yüzlü ve umutlu olmalıyız.

Üstelik suyu da yeterince içmeliyiz. Çünkü bütün mesele, belli ki, dayanıklılık kapasitemizde.

İçeriğin Devamı Aşağıda chevron-right-grey
Reklam

İçimdeki hukuk bürosunu kapatmak istiyorum

İçimdeki hukuk bürosunu kapatmak istiyorum

Demokrasi konusunda yoruldum mesela. Fikrimi söylemeden önce cümlenin öznesini, yüklemini ve muhtemel sonuçlarını hesaplamak istemiyorum. Bir görüş belirtirken içimde küçük bir hukuk bürosu çalışmasın istiyorum.

“Bence” diye başlayıp “Tabii yanlış anlaşılmasın” diye devam ederek “Ben aslında onu kastetmedim” diye bitirdiğim cümlelerden emekli olmak istiyorum.

Bir ülkede vatandaş olmak için sürekli ileri düzey metin yorumlama becerisi gerekmese güzel olmaz mı? Bir açıklamayı dinleyip yalnızca söyleneni anlayabilsek. Söylenmeyeni, aslında söylenmek isteneni, yarın söylenmiş sayılmayacak olanı ayrıca analiz etmesek.

Ben biraz da okuduğunu anlayarak yaşamak istiyorum. Okuduğundan endişelenerek değil.

Peynir reyonunda stratejik planlama

Peynir reyonunda stratejik planlama

Ekonomiden de yoruldum. Markete girdiğimde zihnimde bir finans komitesi toplanıyor. Peynir reyonunun önünde risk değerlendirmesi, kasada bütçe revizyonu yapıyoruz. Domates alırken mevsimi değil, stratejik önceliklerimi sorguluyorum.

“Bunu gerçekten istiyor muyum, yoksa çocukluğumdan kalan bir alım gücü alışkanlığı mı?”

Bir kahve içmek istiyorum. Yanında ülkenin son on yıllık ekonomik performansı gelmesin. Gelecek planı yaparken “Bakalım o zamana ne olur” cümlesini zorunlu dipnot olarak kullanmak istemiyorum. Üç ay sonrasına bir şey ayarladığımda çevremdekiler bana cesur yatırımcı muamelesi yapmasın.

Biraz öngörülebilirlik istiyorum. Lüks araç değil. Yat değil. Deniz manzaralı malikâne hiç değil. Gelecek ayın bu aya makul ölçüde benzemesi.

İnsanın hayalleri zamanla nasıl da mütevazılaşıyor.

Geleceğiniz yapılandırılıyor lütfen bekleyiniz

Geleceğiniz yapılandırılıyor lütfen bekleyiniz

Gelişmekten de yoruldum. Daha doğrusu, sürekli gelişmek üzere olmaktan.

Hep bir eşikteyiz. Hep bir dönüşümün arifesindeyiz. Hep büyük bir atılımın hemen öncesindeyiz. Bu kadar uzun süre arifede kalınca insan bayramın başka bir adrese taşındığından şüpheleniyor.

Her şey yeniden başlıyor. Her gelen, kendisinden öncesini hazırlık dönemi sayıyor. Biz de hayatımızın esas bölümüne geçebilmek için sürekli güncelleme indiriyoruz.

Yalnız sistem bir türlü açılmıyor. Ekranda aynı yazı: “Lütfen bekleyiniz. Geleceğiniz yapılandırılıyor.”

Yaratıcılık yönergesinin dışına çıkmayınız

Yaratıcılık yönergesinin dışına çıkmayınız

En çok da öğrenme meselesinde yoruldum. Bir eğitimci olarak yıllarca merakı, düşünmeyi, soru sormayı konuştum. Çocukların kendi sesini bulmasını, öğretmenlerin karar verebilmesini, okulların yaşayan öğrenme ortamları olmasını savundum.

Sonra dönüp baktım: Merak için izin, düşünmek için uygun zaman, soru sormak için doğru kişi bekliyoruz.

Öğretmenden yaratıcı olmasını istiyoruz; nasıl yaratıcı olacağını ayrıntılı bir yönergeyle bildiriyoruz. Çocuktan eleştirel düşünmesini bekliyoruz; eleştirisinin cevap anahtarına uymasını şart koşuyoruz.

Okullara “Geleceği yetiştirin” diyoruz; geleceğin saçını, kıyafetini, oturuşunu ve hangi kutucuğu işaretleyeceğini önceden belirliyoruz.

Sonra da yenilikçilik konferansı düzenliyoruz. Konferansta herkes aynı sunum şablonunu kullanıyor.

Orada da sorun var diyenlere küçük bir açıklama

Orada da sorun var diyenlere küçük bir açıklama

Biliyorum, başka ülkelerde de sorun var. Bunu ne zaman gitmekten söz etsem mutlaka biri hatırlatıyor. Sanki ben sınır kapısından geçince insanlığın bütün meselelerinin çözüldüğü, belediyelerin melekler tarafından yönetildiği bir yere varacağımı düşünüyorum.

Elbette orada da kira var, vergi var, bürokrasi var. Yalnızlık var. Dilini bildiğin hâlde şakasını anlamadığın sofralar var. Kendini baştan anlatmanın yorgunluğu var.

Ben kusursuz bir ülke aramıyorum. Bir sorunu bildirdiğimde, sorunun varlığını kabul ettirmek için ayrıca mücadele etmediğim bir yer arıyorum.

Otobüs geciktiğinde sadece otobüsün geciktiği bir yer. O gecikmenin bana kurumları, liyakati, vergilerimi ve çocukların geleceğini aynı anda düşündürmediği bir yer.

Arada sırada küçük bir şeye kızıp küçük bir şeye kızmış olarak kalmak istiyorum.

İçeriğin Devamı Aşağıda chevron-right-grey
Reklam

Memleket sevgisinin yıllık izni yok mu

Memleket sevgisinin yıllık izni yok mu

“Peki, memleketini sevmiyor musun?”

Seviyorum. Zaten insanı en çok bu yoruyor.

Sevdiğin yerin iyi olmasını istemek, zamanla tam zamanlı ve ücretsiz bir işe dönüşüyor. Mesaisi bitmiyor. Yıllık izni yok. Akşam eve gelince de zihninde çalışmaya devam ediyorsun.

Bir süre izin istiyorum. Her sabah umudu yeniden üretmekle görevli olmak istemiyorum. Bazı sabahlar umut hazır bulunsun. Ben yalnızca çayı koyayım.

Bir parkta oturup kitabımı okuyayım. Yanımdan geçen çocuklara bakınca eğitim reformu tasarlamayayım. Bir okulun önünden geçerken memleketin bütün geleceğini omuzlarımda hissetmeyeyim.

Belki de başka bir ülkede yaşamak istememin en dürüst açıklaması bu: Biraz da sıradan olmak istiyorum.

Kahramanlık gerektirmeyen bir gündelik hayat. Sabır sınavına dönüşmeyen bir vatandaşlık. Sürekli dayanıklılığımı ölçmeyen bir düzen.

Ve evet, biraz sıkılmak istiyorum. Şöyle akşam eve gelip içtenlikle “Bugün de pek bir şey olmadı” diyebilmek.

Bizim buralarda bu cümle, neredeyse bir refah göstergesi.

Bavula sığmayanlar

Bavula sığmayanlar

Henüz valizimi toplamadım. Önce içimdeki suçluluk duygusunu yerleştirmem gerekiyor. Memleket sevgisiyle yorgunluk aynı bavula sığar mı, ona bakıyorum.

Sonra yıllardır biriktirdiğim “Belki düzelir”leri ayıklayacağım.

Çoğu kullanılmamış.

Atmaya da kıyamıyorum.

Instagram | YouTube | LinkedIn

Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar tamamıyla yazarlarının özgün düşünceleridir ve Onedio'nun editöryal politikasını yansıtmayabilir. ©Onedio

Yorumlar ve Emojiler Aşağıda chevron-right-grey
Reklam

Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!

category/test-white Test
category/gundem-white Gündem
category/magazin-white Magazin
category/video-white Video
category/eglence BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
0
0
0
0
0
0
0
Yorumlar Aşağıda chevron-right-grey
Reklam