Suriyeli Mülteci Ailenin Barış Dolu Çikolatalarının Kanada'ya Uzanan Yolculuğu!

-
1 dakikada okuyabilirsiniz

Savaş nedeniyle çikolata fabrikaları bombalanan ailenin Kanada'ya yolculuğu...

Essam Hadhad, Suriye'de savaş başlamadan önce 30 yıldır çikolata üretiyordu.

Savaş sırasında fabrikaları bombalanınca her şeylerini kaybeden aile Lübnan'a gitmek zorunda kaldı.

Lübnan'da mülteci olarak 3 yıl yaşadıktan sonra aile Kanada'ya taşındı ve barışa uzanan hikayeleri burada başladı.

2016 yılında oturma izni alan aile, Kanada'nın güneydoğusunda yer alan ve 4000 kişinin yaşadığı bir şehre yerleştiler.

Essam 30 yıllık çikolata işini burada devam ettirme kararı aldı ve evinin bodrum katında çikolata üretmeye başladı.

İlk zamanlar çikolatalarını şehrin küçük dükkan ve marketlerine satarak geçimini sağladı.

Bölge halkının da yardımlarıyla Essam ve ailesi ilk çikolata dükkanlarını açtılar.

"Arkadaşlarıma çikolata vermek bana moral oluyordu. Çocukların ve yaşlıların çikolatayla mutlu olduğunu görüyorsunuz. Çikolata maddi bir şeyden çok daha fazlası, çok değerli."

Essam, barışın bir halkın huzuru için en önemli şey olduğunu söylüyor. Bu nedenle de çikolatalarının markası "peace by chocolate". Çikolatanın barış ve huzur getirdiğini vurguluyor.

Gittikçe işlerini büyüten ve geliştiren aile...

Şu an dünya çapında çikolata satışı yapıyor ve milyonlara ulaşıyor!

Sıfırdan başlayıp milyonlara ulaşan Hadhad ailesini gönülden tebrik ediyoruz. 👏

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!

ONEDİO ÜYELERİ NE DİYOR?

Yorum Yazın
red-velvet

Şunlar bile Kanada'ya gitti. Biz hala burada sürünelim!

haralagurele

Delirecem yahu nasıl gidiyorlar oralara cümbür cemaat? Biri bana yol göstersin nolur ya... Bir koca ve 3 kedi ile nereye gidebilirim? İkimizin de mesleği iyi ama burada hiç bir şey kazanamıyoruz. Bir garson bile daha çok kazanıyor. Aşağılamak için söylemiyorum. Okumasaydık keşke bir işe yaramadı diye düşünüyorum. Eşim hem çalışıyor hem de evlenirken takılan altınlarla bir dükkan açtık. Bir umut dedik. Kazancı yok, uzun süre hiç olmaz, olur mu meçhul ekonomi istikrarsız. Ben zaten iş bulamıyorum. Vallahi delirme noktasına geldim. Borç tepemize çıktı. Doğru mu yaptık yanlış mı yaptık. Niye yazdım buraya bilmiyorum. Çok kötüyüm belki ondandır. Konuşacak, anlatacak kimsem yok, uyku bana haram oldu. Ben de gitmek istiyorum. İmkansız gibi geliyor. Kedilerim var, beslediklerim var... Çok çekilmez zamanlar yine de mutlu olmaya çalışıyorum arıyorum bulamıyorum... Neyse kimsenin moralini bozmak da istemem birden patladım böyle bir hikaye okuyunca. Mucizeler var mı bilmiyorum...

sipidik-sipidik-yuzen-balik

iyi bi meslek sahibiyseniz şansınızı deneyin, işlerine yarayacak adamları havada kaparlar.

apocrypha

Bizde bunu yapıcaktık işte,işe yarayanları alıcaktık ama nerde it kopuk var onları doldurdular

y_mentes

helal olsun, bizim ülkeye de başı boş gezen serserileri verdiler

ozturk-sadri-alisik

el oğlu iş yapan suriyelileri kapatmış çoktan, bizede ağır işten saz çalanları denk geldi hep

erlik

yok be. bizdekiler karga sürüsü. sürekli bir kalabalık. sürekli bir gürültü

ozturk-sadri-alisik

kargalara ayıp oldu o değilde

erlik

Sende haklısın başgan. Suriyelilere "taş" desem şeytan gelir " az terbiyeli ol, taş dediğin şeyi Mina'da bana atıyorlar" diye sitem eder.

FACEBOOK YORUMLARI

Başlıklar

2016BodrumÇikolataLübnanSavaşSuriye
Görüş Bildir