Ölüm

Biri ölür üzülürsün.

Sonra sandalyeye asılı hırkasını görürsün.

Ertesi gün giymek için çıkarıp bıraktığı,

hala buram buram o kokan hırkasını.

Yüzündeki her kırışıklığı,

ellerindeki her çizgiyi ezbere bildiğin birinin

sıcaklığını taşıyan o hırka yavaş yavaş soğurken

sen de soğuyacaksın, unutacaksın.

Her zaman unutulur.

Önce kokusunu,

sonra sesini,

ellerini,

yüzünü...

Ölüm, buz gibi soğuk.

Ölüm, boğazımda hiç geçmeyen yumru.

Ölüm, söylenmemiş sözler;

ertelenmiş hayatlar, keşkeler, hiç yaşanmamış hatıralar...

Ölüm, yavaş yavaş soğuyan hırkanın cebinde unutulmuş bir parça özlem.

Özlem Özdemir