Mahsun Kırmızıgül, Ahmet Kaya'nın Protesto Edildiği Geceye Dair Yıllardır Süren Sessizliğini Bozdu
Mahsun Kırmızıgül, Ahmet Kaya'nın ölüm yıl dönümünde 1999'daki ödül gecesine dair uzun bir açıklama yaptı. Sanatçı, yıllardır kendisine yöneltilen suçlamaları yanıtlayarak o gece salonda yaşananları kendi anlatımıyla aktardı. Kırmızıgül ayrıca Ahmet Kaya ile arasında geçen bir kırgınlığı ve sonrasında yaşadığı pişmanlığı dile getirdi.
"Ahmet Kaya'yı ne protesto ettik ne yuhaladık."
Kırmızıgül, 1999'daki gecede salonda yalnızca sanatçıların değil, iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından tanınmış isimlerin de bulunduğunu hatırlattı. Ahmet Kaya'yı protesto eden ve ona tepki gösterenlerin olduğunu söyleyen sanatçı, kendisinin ve yanındaki Edip Akbayram'ın bu tepkilerin içinde yer almadığını vurguladı. Ahmet Kaya sahneden indikten sonra salonun daha da gerildiğini, birilerinin tepki amacıyla 10. Yıl Marşı'nı çaldığını anlatan Kırmızıgül, şu ifadeleri kullandı:
'Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya'yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı'nı çaldı.'
"Ayağa kalkmam protesto etmek için değildi."
Marş çalarken ayağa kalkması nedeniyle yıllardır eleştirilen Kırmızıgül, bu hareketin Ahmet Kaya'ya yönelik olmadığını savundu. Sanatçıya göre o yıllarda ayağa kalkmamak, kişiyi doğrudan hainlikle suçlanma riskiyle karşı karşıya bırakıyordu. Kırmızıgül, Savaş Ay ve Reha Muhtar'ın diğer sanatçılarla birlikte sahnede olması için özellikle kendi ismini defalarca anons ettiğini, ardından sahnede birlikte 'Memleketim' şarkısını söylediklerini de aktardı. Bu bölümü şu sözlerle anlattı:
'Ayağa kalkmam Ahmet Kaya'yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye'sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan 'hainlik'le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.'
"İçimde bir şey koptu."
Kırmızıgül, olayların ardından Reha Muhtar'ın Show Haber programına çıkarak Ahmet Kaya ile ilgili düşüncelerini açıkça dile getirdiğini anlattı. Röportajda eleştirdiği şeyin Kürtçe şarkı söylenmesi değil, Ahmet Kaya'nın o gece kullandığı üslup olduğunu belirten sanatçı, bunu bugün de inkâr etmediğini söyledi. Ahmet Kaya'nın yurt dışına gitmesinin ardından onunla konuşmak için Almanya'ya gitmek istediğini anlatan Kırmızıgül, o günlerde duyduğu bir sözün kararını değiştirdiğini ifade etti:
'Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya'ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, 'Türklerin İbo'su, Mahsun'u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya'sı var,' dediğini duydum. İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.'
"Keşke gitseydim."
Kırmızıgül, o sözlerin acıyla ve öfkeyle söylenmiş olabileceğini düşündüğünü, yine de kırıldığı için Almanya'ya gidemediğini aktardı. Aradan geçen yıllarda bu kararın pişmanlığa dönüştüğünü anlatan sanatçı, şu ifadeleri kullandı:
'Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.'
Ahmet Kaya'nın ölüm haberini aldıktan sonra Paris'e giden Kırmızıgül, mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştığını söyledi. Bazı çevrelerin Ahmet Kaya'nın o gecenin hemen ardından hayatını kaybettiği algısını yarattığını belirten sanatçı, ölümün o geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra gerçekleştiğini hatırlattı.
Açıklamanın tamamı şu şekilde:
'Ahmet Kaya, Ahmet abim…
Ahmet Kaya'nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona 'abi', o bana 'kardeşim' derdi. Bana, 'Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,' diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999'daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya'yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya'yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı'nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya'yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye'sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan 'hainlik'le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak 'Memleketim' şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya'ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar'ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar'a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya'nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya'yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya'nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya'ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, 'Türklerin İbo'su, Mahsun'u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya'sı var,' dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris'e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya'dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya'nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya'ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…'
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!





Yorum Yazın