Futbol Umudu Tüketirken, Filenin Sultanları Umut Oluyor
Yaz henüz tam anlamıyla başlamadan spor gündemimiz bize iki farklı hikâye sundu.
Bir tarafta büyük umutlarla takip ettiğimiz milli futbol takımımız vardı. İlk iki maçta alınan mağlubiyetler, son karşılaşmayı ABD karşısında neredeyse bir formaliteye dönüştürdü. Beklentiler yüksekti, hayal kırıklığı da öyle oldu.
Diğer tarafta ise Ankara’da sessiz ama çok güçlü bir başarı hikâyesi yazılıyordu.
Filenin Sultanları, sahaya yalnızca kazanmak için değil; mücadele etmek, vazgeçmemek ve birlikte başarmak için çıktı. Sonuç ise tarihe geçen 4’te 4 oldu. Aynı ülkenin formasını taşıyan iki milli takım… Ama iki bambaşka hikâye.
Aslında konuşmamız gereken sadece skorlar değil. Bizi asıl düşündürmesi gereken, o skorların arkasındaki anlayış.
Filenin Sultanları’nın başarısı tesadüf değil. Bu başarı; yılların emeğinin, disiplininin, doğru planlamanın ve sürdürülebilir bir spor kültürünün ürünü. Onlar bize yalnızca voleybol oynamayı öğretmiyor; birbirine güvenmeyi, hata yapan arkadaşını suçlamak yerine ayağa kaldırmayı, baskı altında sakin kalmayı ve son ana kadar mücadele etmeyi de öğretiyor.
Belki de bu yüzden milyonlarca insan onları yalnızca başarılı sporcular olarak değil, örnek alınacak insanlar olarak görüyor.
Bunu en iyi, çocuklarla ve kendilerini görmek için spor salonlarını dolduran taraftarlarla buluştuklarında hissediyoruz. Maç bitiyor ama onlar için görev bitmiyor. Tribünlerde sabırla bekleyen çocuklarla tek tek ilgileniyor, imza dağıtıyor, fotoğraf çektiriyor, sohbet ediyorlar. Bazen salondan en son ayrılan onlar oluyor. Belki onlar için birkaç dakikalık bir buluşma, ama o çocuk için ömür boyu unutulmayacak bir anıya dönüşüyor. Çünkü onlar, taşıdıkları formanın sadece bir spor forması olmadığını; milyonlarca çocuğun hayalini temsil ettiğini biliyor.
İşte gerçek rol model tam da budur.
Sansasyonlarla gündeme gelmiyorlar. Polemiklerle değil, performanslarıyla konuşuluyorlar. Magazin haberleriyle değil, alın terleriyle alkışlanıyorlar. Başarılarını kibirle değil, mütevazı duruşlarıyla taşıyorlar. Bugün birçok çocuk onları sadece iyi bir voleybolcu oldukları için değil, iyi bir insan oldukları için de örnek alıyor. Çünkü çocuklar sadece kupalara değil, karaktere de hayran olur.
Belki artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
Yıllardır spor yatırımlarının çok büyük bir bölümünü futbola ayırıyoruz. Peki aynı inancı, aynı desteği ve aynı planlamayı voleybola, atletizme, yüzmeye, jimnastiğe, güreşe ve diğer branşlara da gösterebilsek nasıl bir Türkiye izlerdik?
Belki bugün sadece futboldaki sonuçları konuşan bir ülke değil, olimpiyatlarda ve dünya şampiyonalarında farklı branşlarda kürsüye çıkan sporcularıyla gurur duyan bir spor ülkesi olurduk. Çünkü başarı tesadüfen gelmez; yatırımın, vizyonun, sabrın ve emeğin sonucudur.
Filenin Sultanları bunun yaşayan kanıtı.
Onlar bize gösteriyor ki gerçek başarı; çok konuşmakla değil, çok çalışmakla gelir. Şöhretle değil, emekle kalıcı olunur. Ve en önemlisi, bir ülkenin çocuklarına umut olabilmek bazen kazanılan kupalardan çok daha değerlidir.
Bugün salonda bir voleybol topuna dokunmak isteyen küçük bir kız çocuğunun gözlerinde geleceği görebiliyorsak, bunun en büyük sebebi Filenin Sultanları’nın sadece maç kazanmaması; umut, cesaret ve ilham da kazandırmasıdır.
Belki de bu yazın bize bıraktığı en önemli spor dersi şudur:
Bir takım skor tabelasını değiştirebilir. Ama gerçek şampiyonlar, bir ülkenin çocuklarının hayallerini değiştirir. Filenin Sultanları bugün tam da bunu başarıyor.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
