Yüzlerce Başarılı Çocuğu İnceleyen Yazarın Çocuk Yetiştirirken Asla Vazgeçmediği Kural
ABD'li gazeteci ve New York Times çok satanlar listesine giren Never Enough (Asla Yeterli Değil) kitabının yazarı Jennifer Breheny Wallace, yedi yıl boyunca başarı kültürünü inceledi ve yüzlerce yüksek başarılı çocukla, aileleriyle görüştü. Kendisi de üç ergen annesi olan Wallace, CNBC Make It için kaleme aldığı yazıda evinde asla taviz vermediği tek kuralı paylaştı.
Wallace'a göre üniversite sınavı ve tercih süreci aile ilişkilerini ciddi şekilde zorlayabiliyor. Her şeyi kontrol etme isteği de çoğu zaman kavgaya ve kırgınlığa dönüşüyor.
Kaynak: CNBC
Kural basit: Gelecek planları haftada sadece bir saat konuşuluyor
Wallace'ın evinde lise sonrası planlar, çocuklar 11. sınıfın bahar dönemine gelene kadar hiç konuşulmuyor. O tarihten sonra da üniversite meselesi hafta sonu yalnızca bir saatle sınırlanıyor. Günü ve saati de çocuk seçiyor; bu genellikle pazar öğleden sonrası oluyor.
Böylece 'Başvuru yazını bitirdin mi?', 'Öğretmeninden referans mektubu istedin mi?' gibi sorular arabaya ya da akşam yemeğine sızmıyor. Ebeveynler akıllarına gelen soruları biriktirip pazara saklıyor; hafta içi ise gençlerin kendi ilgi alanlarına kalıyor.
Wallace, çocuklarına istedikleri zaman kendileriyle konuşabileceklerini de söylediklerini, kuralın amacının yalnızca baskıyı azaltmak olduğunu vurguluyor.
Başarılı okullardaki öğrenciler risk grubunda sayılıyor
Wallace, giderek artan araştırmaların yüksek puanlı, öğrencileri en iyi üniversitelere giden 'başarılı okullarda' okuyan gençlerde kaygı ve depresyonun ülke ortalamasından daha yüksek olduğunu gösterdiğini hatırlatıyor.
ABD Ulusal Bilim, Mühendislik ve Tıp Akademileri de bu okullardaki gençleri yoksulluk içinde büyüyen, koruyucu ailede yaşayan ya da ebeveyni cezaevinde olan çocuklarla birlikte 'risk grubu' olarak sınıflandırdı.
Robert Wood Johnson Vakfı ise 'başarılı olmak için aşırı baskıyı', yoksulluk ve travmayla birlikte ergenlerin sağlığını tehdit eden başlıca çevresel etkenler arasında saydı. Wallace'a göre iki grubun ortak noktası, ruh ve beden sağlığını zamanla aşındıran bitmek bilmeyen kronik stres.
Çocuğa değerinin başarısına bağlı olmadığını göstermek gerekiyor
Wallace'a göre gençlerin ruh sağlığını koruyan en güçlü etkenlerden biri, psikolojide 'mattering' olarak adlandırılan önemli hissetme duygusu: Değer gördüğünü ve çevresine değer kattığını hissetmek. Gençler bunu en çok evden aldıkları mesajlarla öğreniyor.
Wallace bunu bir annenin yaptığı basit bir gösteriyle anlatıyor: Anne 20 dolarlık bir banknotu çocuğuna gösterip değerini soruyor, sonra parayı buruşturuyor, üstüne basıyor ve suya batırıyor. 'Peki şimdi ne kadar ediyor?' Cevap değişmiyor. Wallace'a göre çocuğun değeri de kötü geçen bir sınavdan, takımdan elenmekten ya da bir partiye çağrılmamaktan sonra eksilmiyor. Ebeveynin görevi, bunu ona tekrar tekrar hatırlatmak.
Evi baskıdan uzak bir sığınağa çevirmek mümkün
Wallace'ın önerilerinden biri oldukça sevimli: Çocuğunuzu her gün en az bir kez, evin köpeğinin karşıladığı gibi, saf bir sevinçle karşılamak. Sevginin koşula bağlı olmadığını gösteren bu küçük ama düzenli hatırlatmalar, evin havasını değiştirebiliyor.
Yazara göre ev, gençlerin 'değerini kanıtlamak zorunda olmadığı tek yer' olmalı. Çocuklar onay almak için performans göstermediklerinde, kendileri için gerçekten anlamlı olan hedeflerin peşinden gitmekte özgür kalıyor. Kızının üniversite başvuru sürecinde de pazar kuralından vazgeçmediğini söyleyen Wallace, sözlerini şöyle bağlıyor: Aradaki ilişki, herhangi bir kabul mektubundan çok daha önemli.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
İlginizi çekebilir;
Yorum Yazın