Bir Zamanlar Yoksul Yemeğiydi: Şimdi Michelin Yıldızlı Masaların Gözdesi
İrlanda'nın batısındaki Mayo ve Galway kontluklarında istiridye, yalnızca bir yemek değil, kıyının sert iklimini ve geleneklerini yansıtan bir kültür olarak görülüyor. Binlerce yıl önce yoksul halkın sofrasındaki basit bir besin olan istiridye, bugün dünyanın dört bir yanından gelen gastronomi meraklılarını Vahşi Atlantik kıyılarına çekiyor.
Detaylar 👇
Kaynak: National Geographic Traveller
Vahşi Atlantik Yolu üzerindeki Achill Adası'nda istiridye çiftlikleri fırtınalı denizlerin tam ortasında kurulu.
İrlanda'nın en uzun kıyı tur rotası olan 1.600 millik Vahşi Atlantik Yolu'nun ortasında yer alan Mayo ve Galway, dünyanın en iyi istiridyelerinden bazılarına ev sahipliği yapıyor. Achill Oysters'ın kurucusu Hugh O'Malley, Clew Bay'den Corraun Yarımadası'na uzanan yolun sonundaki çiftliğini 'dünyanın ucu' olarak tanımlıyor. Çiftliğin istiridye yetiştirilen yapıları, antik ve batık bir turba bataklığının üzerinde köpüren denizde sıralanıyor.
Ziyaretçiler wader tulumlarını giyip kumlu zeminde ilerleyerek sert file torbaların içindeki binlerce kaya istiridyesini görebiliyor. Bu istiridyelerin her biri saatte yaklaşık 10 litre su filtreleyebiliyor. Doğrudan denizden çıkarılıp tadıldığında kremamsı bir yapı, şaşırtıcı bir tatlılık ve mineral notaları sunuyor. O'Malley işin zorluğunu 'Spor salonuna giden adamlar burada bir gelgit süresine bile dayanamaz' sözleriyle anlatıyor. Eski Guinness Open Gate Brewery yönetici şefi Pip Lacey ise istiridyeleri 'çok derin, çok umami' buluyor.
Bir zamanlar yoksul yemeği sayılan istiridyenin yerini artık büyük oranda Pasifik türü aldı.
İrlanda'da istiridye her zaman bugünkü gibi değerli bir lezzet sayılmıyordu. İnsanlar binlerce yıl önce de istiridye tüketiyor ve kabukları 'shell midden' denilen yığınlara atıyordu. Bu yığınlar bugün hala görülebiliyor. Kelly Oysters'ın ortak sahibi Diarmuid Kelly'ye göre önceki nesiller istiridyeyi 'yoksul adamın yemeği' olarak biliyordu. Currach adı verilen ahşap kayıklarla toplanan istiridyeler, kovalarla eve taşınıyordu.
Zamanla yerli stoklar aşırı avlandı. Bu nedenle Kelly's ve Achill Oysters gibi işletmeler ağırlıklı olarak Pasifik kaya istiridyesi yetiştiriyor. Daha yassı, yuvarlak, tatlı ve zengin aromalı yerli istiridyeler ise hala kumların arasında ve yüksek fiyatlı menülerde bulunuyor. İstiridyenin yalnızca adında 'R' harfi geçen aylarda, yani Eylül ile Nisan arasında yenmesi gerektiği kuralı ise yerli türlerden geliyor. Bu türler yazın üreyor ve o dönemde daha ekşi tat veriyor. Kaya istiridyeleri ise yıl boyunca tüketilebiliyor.
Batı kıyısındaki restoranlar istiridyeyi yerel malzemelerle ve yaratıcı soslarla yeniden yorumluyor.
Mayo ve Galway'de gastronomi sahnesi son yıllarda hareketlendi. Mulranny Park Hotel'de istiridyeler acı biberli ve limonlu bir sosla servis ediliyor. Galway'deki Kai restoranında ise geleneksel arpacık yerine tayberry ile hazırlanan mignonette sosuyla sunuluyor. Galway Körfezi'ndeki Kelly Oysters çiftliğinde düzenlenen hasat turlarında Diarmuid Kelly, bölgeyi terroir kavramına gönderme yaparak 'merroir' diye adlandırıyor. Şefler burada istiridyelerin yanı sıra trüfü andıran biber dulse yosununu da mutfakları için keşfediyor.
Kilcolgan haliçinin karşısındaki Moran's Oyster Cottage, birkaç nesil boyunca sazdan bir kulübeden büyüyen bir restoran. Menünün en üstünde 'Ama önce Kelly'nin istiridyeleri!' yazıyor. Barın karşısında ise şair Seamus Heaney'in bir tabak istiridyeyi anlatan el yazısı şiiri asılı. Kelly'nin istiridyeleri Dubai'ye de County Clare'deki Dromoland Castle'a da gönderiliyor. Clare'deki The Armada otelinin menüsünde ise istiridyeler, Hugh O'Malley ve ekibi tarafından Atlantik kıyısından toplanan ürünler olarak yer alıyor.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
İlginizi çekebilir;
12 Yıldır Hurdalıkta Bekleyen Uçağı Satın Aldı: Hayalindeki Evi Yapacak
Yorum Yazın