Çocuklar Gerçekten Öğreniyor mu, Yoksa Hepimiz Başarılıymış Gibi mi Yapıyoruz?
Herkesin başarılı, herkesin yetenekli, herkesin özel olduğu ama kimsenin eksiklerinin konuşulamadığı bir eğitim sistemi düşünün. Aslında düşünmenize gerek yok. Tam da böyle bir sisteme doğru ilerliyoruz. Bugün eğitimde tuhaf bir başarı tiyatrosu sahneleniyor. Bazı veliler çocuklarının gerçekten ne öğrendiğinden çok ne kadar başarılı göründüğüyle ilgileniyor.
Yüksek notlar, belgeler, ödüller…
Çocuğun başarısı, aileler arasında bir gösteriş yarışına dönüşüyor.
Bu oyunda öğretmene düşen rol ise belli: Gerçeği söylemek değil, herkesin duymak istediğini söylemek!
Öğrencinin eksiklerini dile getiriyorsunuz, şikâyet ediliyorsunuz.
Sorumluluklarını yerine getirmediğini söylüyorsunuz, çocuğun psikolojisini bozmakla suçlanıyorsunuz.
Başarısızlığı konuşmak neredeyse yasak.
Çünkü artık bazı çevrelerde çocuğun başarısız olmasından daha büyük bir sorun var: Başarısız olduğunun söylenmesi!
Peki, çocukları gerçeklerden koruyarak onları hayata nasıl hazırlayacağız?
Okullar öğrenme merkezi mi, eğlence merkezi mi?
Bir başka mesele de okulların giderek öğrenmenin değil, çocukları sürekli mutlu etmenin beklendiği kurumlara dönüşmesi bana kalırsa. Yeni eğitim modeliyle birlikte oyun ve etkinliklerin ağırlığı daha da arttı. Elbette oyun öğrenmenin önemli bir parçası. Ancak burada kritik bir ayrım var: Oyun öğrenmenin aracı mı, yoksa öğrenmenin yerine geçen bir gösteri mi? Öğretmen sürekli oyun tasarlıyor, materyal hazırlıyor, etkinlik düzenliyor. Çocuklar eğleniyor, sınıflar hareketleniyor, ortaya rengârenk görüntüler çıkıyor. Ama kimse asıl soruyu yeterince sormuyor:
Çocuk bugün ne öğrendi?
Etkinlik yapmak öğrenmenin kanıtı değildir. Eğlenmek de anlamak demek değildir. Öğrenciden anlamlı bir dönüt alamıyorsak, bilgiyi kullanamıyorsa, öğrendiğini başka bir duruma aktaramıyorsa, bütün bu çaba neye hizmet ediyor?
Üstelik sorun yalnızca oyun odaklı uygulamalar değil. Ders kitaplarının niteliği, gerçekçi olmayan beklentiler, öğretmen üzerindeki baskılar ve sınıfın gerçeklerinden uzak kararlar da bu tablonun parçaları. Başka neler var?
Öğretmenler bunları yıllardır dile getiriyor. Ama çoğu zaman değişen bir şey olmuyor.
Çocukları üzmemek uğruna geleceklerini mi riske atıyoruz?
Bir çocuğun her zaman başarılı olması gerekmiyor.
Her alanda yetenekli olması gerekmiyor.
Her dersten keyif alması da gerekmiyor.
Bazen zorlanmalı, bazen hata yapmalı, bazen başarısız olmalı. Çünkü sorumluluk, dayanıklılık ve gerçek öğrenme biraz da böyle gelişiyor.
Çocuğun psikolojisini korumak elbette önemli. Ama onu her eleştiriden, her güçlükten, her başarısızlıktan uzak tutmak psikolojik sağlamlık kazandırmaz.
Belki de artık şu gerçeği kabul etmeliyiz: Çocuğa sürekli iyi olduğunu söylemek, onu gerçekten iyi yapmıyor.
Eğitimin amacı velileri memnun etmek, okulun vitrini için güzel görüntüler üretmek ya da çocukları gün boyu eğlendirmek olamaz. Eğitimin amacı öğrenmedir. Ve asıl tehlike, çocukların başarısız olması değil; öğrenmedikleri hâlde başarılı olduklarına hep birlikte inanmayı seçmemizdir.
Çünkü bugün gerçeği söylemeye cesaret edemediğimiz çocukların yarın karşılaşacakları gerçekleri değiştiremeyiz.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
