Bu Terbiyesizliğinizi Neye Borçluyum?
Birilerinin yerine utanıp, sessizce ayıplarını kapatmak için yapmaları gerekenleri sizin yaptığınız oldu mu hiç? Ya da hatalarını geri teslim etmek yerine kendi içinizde sindirip onlar için bahaneler ürettiğiniz? Beğenmediğiniz halde beğenmek için kendinizi zorladığınız, hoşunuza gitmese de yüzüne vurmadığınız, kendi cebinizden alıp çaktırmadan onun cebine koyduğunuz?
Belki de böylelikle, herkesin üzerinizde kendini hak sahibi gördüğü oldu mu?
Etrafınızdakilerin bir anda kendilerini sizden çok daha kıymetli ve erişilmez görmeye başladığı oluyor mu?
Oluyor değil mi?
İnsanları hatalarıyla yüzleştirmediğiniz sürece kendilerini kusursuz sayma eğilimindedirler. Davranışlarının bedelini ödemeyen herkes yaptıklarını sonsuz kere sonsuz tekrar edecektir.
Siz hiç aynaya bakmayan çamurlu bir yüzün, çamurlarını temizlemek üzere su başına gittiğini gördünüz mü?
Çatışmaya girmemek için, hatta diğerleri için görünür olma arzusundan karşımızdakini “hoş” tutarız.
Ortamı germemek için alttan alır “büyüklüğün bizde kaldığını” sanırız. Karşımızdakinin halinden anlayıp kendimizi “anlayışlı” addederiz. Ve en acısı da bu anlayışın görünmesini bekleriz. Oysa olan, karşımızdakinin hatasızlık inancını cilalamaktan başka bir işe yaramaz.
Suskunluğumuz karşı cephede “basitlik, kontrol edilebilirlik, eziklik” mertebesine yerleşir.
Sonra değerimizin görülmediğinden, anlaşılmadığından şikayet ederiz.
Anlayış, kendini anlamaya niyetli iki cepheyi birden gözeten insanlara gösterilir. Aksi kendi sınırlarımızın ihlal edilmesinden başka bir şeye yol açmaz.
Yaşam önce kişinin kendi varoluşunu emanet eder insana. Kendi sınırlarını koruyamayan, sözünü her ne sebeple olursa olsun söyleyemeyen kişi önce kendi emanetine, kendi aklına, kendi yaşamına ihanet eder. Bu ihanetin acısı yaşama, tüm olanlara öfke ve tahammülsüzlük ile bakmak olarak çıkar.
Herhangi bir yere oturtamadığımız o tahammülsüzlük hissi bizim iznimizle yapılan sınır ihlallerinden gelir. “Hayır” demediğimiz her an “evet” deriz.
Gönülsüz evetlerimiz bizi sessizce eritir ve güçsüzleştirir.
Bu güçsüzlüğü görmezden gelmek için de “anlayışlı” “empatik” cübbesi altına sıkıştırıp kendimizi kabul edebileceğimiz iyicil bir kimliğin gerçekliğine inandırırız.
Karşısındakini hoş tutma çabasında olup “dürüst” olduğunu savunanlar burada mı?
Dürüstlük önce insanın kendisine borcudur. Gönlünden geçen ile ağzından çıkanın mesafesi kısaldıkça insan netleşir, berraklaşır. Aradaki bu mesafe her ne sebeple olursa olsun açıldığında, dürüstlüğümüz kendimize söylediğimiz bir yalandan öteye gitmez. Dolayısıyla insanın kendine olan güveni de burada sabun olup erir.
En küçük davranışımız rahiyamızda büyük bir sonuca yol açar. Bu sonucun faydamıza ya da zararımıza olması gündelik yaşamımızda küçük detaylara verdiğimiz cevaplarla şekillenir.
“Ne olacak, bir seferlik” dediğimiz her şey bize kendimize güvensizlik, sadakatsizlik, değersizlik, yetersizlik, tahammülsüzlük gibi duygular olarak geri döner.
Kendi kendimizin arkasında durmaktaki keskinliğimiz yaşamda kim olduğumuzu, ne olduğumuzu, yerimizi gösterir.
Ve burada tek bir sorumlu vardır, o da aynaya baktığımızda gördüğümüz kişidir.
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar tamamıyla yazarlarının özgün düşünceleridir ve Onedio'nun editöryal politikasını yansıtmayabilir. ©Onedio
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
Test
Gündem
Magazin
Video
