Yıldırım Türker Tekrar Yazılı Basında

 > -
3 dakikada okuyabilirsiniz

İşte Türker'in Birgün'de Yayınlanan İlk Yazısı!

Bir süredir köşe yazarlığından ayrı duran Yıldırım Türker, bugün ilk yazısıyla Birgün okurunun karşısına çıktı...

Radikal'in en tanınmış yazarlarından biriyken Ağustos 2012'de yazısı üzerine çıkan anlaşmazlık nedeniyle gazete ile yollarını ayıran Yıldırım Türker, yeniden okurla buluştu.

Ne zaman yazacağı merakla beklenen Türker bugün Birgün'deki ilk yazısı ile köşe yazarlığına döndü.

Türker, Radikal'den ayrıldıktan sonra 'Kayıp Şehir' dizisi ile televizyon dünyasına geçmişti. Türker dizinin senaryo ekibinin başında bulunuyor.

Türker bundan böyle her hafta perşembe köşe yazılarıyla Birgün'de olacak.

İşte, Türker'in ilk yazısı:

Çocuklar helalleşmez

Keje Bemal, bir Rehabilitasyon Merkezi’nde karşılaştığı 13 yaşındaki Sibel’e soruyor.

“-Kürdçe konuşmayı biliyor musun?
-Hayır. Kürdçe pis bir dildir!
-Kürdçe neden pis bir dildir Sibel?
....
-Yani mesela okulda konuşunca arkadaşlarınız sizinle konuşmuyor. Sizi öğretmene söylüyorlar. Herkes bizimle dalga geçiyor. Neden öğrenmemişsiniz Türkçeyi diyorlar. Arkadaşlarım benimle dalga geçtiği için bende artık istemiyorum Kürdçeyi. Pis bir dil!
-Peki annen baban Kürdçe mi konuşuyor evde?
-Evet.
-Sen eve gittiğinde annenle Kürdçe mi konuşuyorsun?
-Şey Hocam ben artık asla Kürdçe konuşmak istemiyorum! Pis ve kötü bir şey. Kürdçe konuştum diye bana “deli” diyip buraya gönderdiler.
-Peki annen Kürdçe konuştuğu için sence deli mi? Pis bir kadın mı?
-Yok Hocam ama şey… Evde konuşuyor o. Okulda Kürdçe konuşursan pis! Onun için ben konuşmak istemiyorum.”

Bemal, içine kurt düşmüş araştırmacılardan. İstanbul’un varoşlarındaki rehabilitasyon merkezlerini gezerek yöneticileriyle ve çocuklarla konuşuyor. Uygarlık iddiasındaki dünyayı sarsacak bir uygulamayı faş ediyor. Türkçe bilmeyen Kürt çocuklarının derslere adapte olamadıkları için rehabilitasyon merkezlerine gönderildiğini, bu çocukların oralarda da kırmızı kurdele yerine ‘zeka geriliği’ raporuyla onurlandırıldığını öğrenmiş oluyoruz.
Milletvekili Levent Tüzel, Milli Eğitim Bakanı Nabi Avcı’nın cevaplaması için TBMM Başkanlığı’na bir soru önergesi verdi. Tüzel, “Bakanlık, öğrencilere yapılan tanımın ne olduğunu, bu merkezlerde kaç çocuğun olduğunu belirlemeli. Bu konuda bir Meclis araştırma komisyonunun açılmasına ihtiyaç var” diyor.

Helalleşmenin sağaltıcı kollarında barış rüyasına yatmış bir ülkede başlanması gereken nokta, çocukların yürekleridir. İlk iş çocukları okşayarak edilir barış yeminleri. Her 30 yılda bir insan hayatlarından bilançolar çıkararak helalleşmeye oturmak istemiyorsak yaralı çocukları kucaklayıp artık çocukların yaralanmaması için seferber olmalıyız. Çocuklar, yaralarımızın taşıyıcılarıdır. Anasının konuştuğu dilden korkan çocukların kuracağı barış kalıcı olmaz.


Utanmazlıkta sınır tanımayan gazeteciler (ustg)

Gürleyerek, esip savurarak, kasıp kavurarak geliyorlar. Bir çığ gibi büyüyorlar. Ama içlerinden biri, gerçekten de rakiplerine fark atıyor. Kendisi, üstelik bir zamanlar okur temsilcisi olarak görev yapmış ve o zamanlar besbelli susuzluğundan otlayamamış bir USTG. Hasan Cemal’i işten çıkarmış bir zat. Zamanımızın ruh gibi kahramanı. Basın tarihine de bu rütbeyle geçeceğini biliyor olmalı.

Helalleşme arsızı olmuş bir camiadır, necip Türk basını. Birbirinin kuyusunu kazan, birbirini ihbar eden, evini bastıran, işinden ettiren, kara çalan güç budalaları bir arada, kol kola, geçici ittifaklar halinde geçinir giderler. Bir yılda beş kere helalleşmiş olanları vardır. Laçka olmuş şahsiyet yoksunları, kendi yedikleri herzeleri de başkalarının herzelerini de unutuverirler.

Milliyet’in sonradan görme demokratı da bu laçkalığa güveniyor besbelli. Pişkinlik yolunda çabalıyor, zamanın ruhuna yakarıyor ama Özkök’ün sivilcesi olabilir ancak. Şu bölümü birlikte okuyalım. Mantık burkulması, ahlak sürçmesi, dil zaafı ve benzeri hasarlara bir bakalım:

“Hasan Ağabey’in yazamaz duruma düşürülmesinde ‘gazete yönetimini’ suçlayanlar, İmralı zabıtlarını yayımlayarak ‘editoryal bağımsızlık’ ilkesine sonuna kadar sadık kaldığımızı nedense unutuyorlar.

O haberi yayımlarken, ne gazetemizin sahibi Erdoğan Demirören’e ne de Ankara’daki hükümet yetkililerine sordum. (Aferin.)

Hasan Cemal, salı günü yazılarına başlayacaktı.

Başbakan’a yanıt ve ‘medyadaki sermaye yapısını’ sorgulama konusundaki ısrarı nedeniyle, yayımlamadım. Erdoğan’a yanıtını zaten 2 Mart’ta vermiştik. Erdoğan Demirören’le ilgili tercihimizi ise aylar öncesinde topluca yapmıştık. Kürt meselesinin çözüm süreciyle medyada yüzyıllık kavram olan ‘sermaye yapısı’ tartışmasının herhalde zamanı değildi! (Bekçi Murtaza)

Yazıyı basmadığımdan sayın Demirören’in sonradan haberi oldu! (Peki gözleri doldu mu?)

Hasan Cemal, o yazıda ısrarın gazeteyle ‘vedalaşmak’ olacağını biliyordu. (Senin sonun olacağını da biliyordu muhtemelen)

Çünkü gazetecilikte mesleki etik kadar, gazeteci-yayıncı ilişkilerini tanımlayan ‘iş etiği’ de geçerlidir.

Yayın yönetmeni olarak o ilkeyi gözetmek de görevimdir ve Milliyet’in logosunda ‘Basında güven’ yazmaktadır.

Hasan Cemal her zaman sevgi ve saygıyla anacağımız meslek ustamızdır.

Veda ve teşekkür yazısında belirttiğim gibi köşesi gelecekte de kendisine açık olacaktır. (Hangi gelecekte?)”

Kendi geleceğini garanti altına almış olduğuna inanıyor. Gelecekte de kapıyı ben tutacağım nasılsa, demiş oluyor.
Şahsen kendisiyle asla helalleşmeyeceğimi belirtmek istiyorum. ‘Helal olsun’ u nereden işitmişse oraya gitsin.

Yazının Devamı İçin Tıklayınız

Haberin Tamamı İçin:

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!
YORUMLAR İÇİN TIKLAYINIZ

Başlıklar

AnkaraBaşbakanİmralıİstanbulTürkiye Büyük Millet Meclisi
Görüş Bildir